ผมเสียตัวหรือเปล่า?
เมื่อผมได้เข้ามาศึกษาต่อเรียนอยู่มหาวิทยาลัยสถาบันเอกชน ผมได้มาพักอาศัยอยู่ห้องแถวแบ่งให้คนเช่าในจำนวน 5 ห้อง ผมอยู่ห้องสุดท้าย เหมาะสำหรับอ่าน ท่องตำราเรียน เงียบสงบกระแสลมพัดผ่านได้เย็นสบายดี ผมไม่เดือดร้อนอะไรอยู่ลำพังคนเดียวได้สบายเพราะทุก ๆ เดือนแม่คอยส่งเงินมาให้ผมเสมอก่อนหน้าผมจะมาพัก ได้มีผู้ชายคนหนึ่งมาดแมนได้มาพักอยู่ก่อนหน้าผมแล้ว ติดกับข้างห้องของผม อยู่คนเดียวเหมือนกัน อายุก็คงจะพอ ๆ กับผม เพราะอายุผมเกิน 21 ปีแล้ว สงสัยไม่ได้เรียน คงทำงานแล้วแต่ทำงานอะไรผมไม่ทราบ
มันเป็นเหตุการณ์ซึ่งเกิดขึ้นโดยบังเอิญกับตัวของผม ท่ามกลางแสงตะวันรำไร ซึ่งเกือบจะลับลาจากโลก ผมรู้สึกว่าว้าวุ่นกลุ้มใจไปหมด ไม่รู้จะทำอย่างไร แม่ที่เคยส่งเงินมาให้ทุก ๆ เดือน ตอนนี้ก็เลยเวลามาหลายวันแล้ว แม่ยังไม่ส่งเงินมาเลย ผมเหลือเงินติดตัวเพียงแค่ 10 บาท หิวข้าวก็หิว แต่ก็ไม่รู้จะไปยืมใคร
ขณะที่ผมกำลังเดินไปเดินมาอยู่หน้าห้อง เมื่อมีเสียงหนึ่งแว่วเข้ามาที่หูมันเป็นเหมือนเสียงกระซิบแผ่วเบาระคนความสดชื่นที่แฝงมากับน้ำเสียงนั้น ผมสะดุดเท้ากึกลงทันที
"กลุ้มอะไรหรือน้อง" เขานั่นเอง ใส่เสื้อยืดรัดรูปมันช่วยเน้นรูปทรงเป็นอย่างดี เผยให้เห็นมัดกล้าม วงแขนไหล่กว้างลงมาจนถึงเอวคอดได้สัดส่วน แต่...กางเกงยีนส์ที่เขานุ่งนั้นรัดซะจนผมอดระทึกใจไม่ได้ แต่ก็ไม่ได้คิดอะไร เขาคงจะแต่งตัวไปทำงานแล้วกะมัง
ดวงตาคมกริบของเขาคู่นั้นมีประกายเหมือนคิดอะไรอยู่ จ้องมาที่ผมอย่างจริงจัง ถามผมตลอดเวลาจะให้เขาช่วยเหลืออะไรมั้ย เขายินดีนะ ผมได้แต่ยิ้มแหย ๆ ทำหน้าเศร้า ยิ้มเขากว้างแบบประทับใจ แต่เขามีข้อต่อรอง ซึ่งตอนนั้นผมหิวข้าวมาก ถ้าไม่ได้กินคงนอนไม่หลับโดยไม่คิดอะไรเลย
"ถ้าพี่ช่วยน้อง น้องต้องช่วยพี่บ้าง ตามใจพี่ทุกอย่างนะ" ผมตอบตกลงทันที เขาพยักหน้าแล้วยิ้ม จูงมือกอดหลังผมเข้าไปในห้องของเขา ผมเองยังนึกไม่ออกว่าเขาจะให้ผมช่วยเหลือะไร พอเข้าห้องบอกให้ผมเปิดไฟล็อคกลอนด้วย เขาเริ่มเข้ามากอดผมไว้แน่น ลีลาการโลมเล้านั้นเฉียบขาดเด็ดสะระตี่จริง ๆ เหมือนในหนังทีวี ที่ผมดูพระเอกจูบนางเอกอย่างไงอย่างนั้น ผมไม่เคย...ได้แต่ร้องทำอะไรไม่ถูก เนื้อตัวสั่นไปหมด
"อย่า...พี่อย่า ๆๆ" มือไม้ปัดป้องไปหมด
"ไหนบอกว่าจะช่วย ตามใจพี่ทุกอย่างไง" เขาค่อย ๆ รูดเสื้อออกเห็นอกเปลือยเปล่า มีขนพองาม กล้ามขึ้นเป็นมัด หน้าท้องเป็นลอนมีขนขึ้นรำไรเลื้อยผลุบหายเข้าไปในกางเกงยีนส์ตัวนั้น
เขาค่อย ๆ ปลดกระดุมรูดซิปกางเกงยีนส์ออกแล้วเหวี่ยงไปอย่างไม่สน คงเหลือแค่ชั้นในตัวกระจิ๋วปิดไว้แทบจะไม่มิด ที่ซ่อนมฤตยูของเขาไว้ มันเริ่มขยับตัวหาทางออก พองตัวจนกางเกงแทบปริบอกให้ผมช่วยเอาสิ่งกีดขวางนั้นออกที จริงแล้วเขารูดมันออกจนไม่มีอะไรจะเหลือ
"ผมไม่เคยนะพี่...ผมไม่เคยพี่จะทำอะไรผม" ผมตกใจจนตัวสั่น หน้าซีด ทำท่าเหมือนอยากจะร้องไห้
"พี่จา...ผมหรือ?" ผมอยากจะวิ่งหนีออกจากห้องไปในบัดดล แต่เห็นเขามีรูปร่างหนากว่าผมและท่าทางจริงจังของเขาก็เลยไม่กล้า เขาบอกให้ผมนั่งคุกเข่า ผมมองเห็นสัดส่วนทุกอย่างของเขาได้ชัดเจนล้นลูกตา มันเป็นภาพชวนมองสยองเกล้าอะไรจะปานนั้นปนความตื่นเต้น เขาบอกว่า
"เขาไม่เคยฆ่าใครด้วยไอ้นี่"
คนอะไรช่างใหญ่เหลือหลาย
"ชักว่าวให้พี่ทีแล้วดูดให้ด้วย" เขาจับมือผมไปกำรูดมันเล่นเบา ๆ ขึ้นลง ๆ อย่างช้า ๆ แล้วก็เปลี่ยนเป็นแรง ๆ ขึ้นเรื่อย ๆ เห็นเขาหลับตาพริ้มแหงนหน้า ซี้ด ปากครางตัวเกร็งจับศีรษะผมลูบไล้ไปมาเมื่อผมเห็นว่าทุกอย่างกำลังเข้าที่ ผมกระแทกอย่างเมามันส์อย่างลืมตัว เขาคงมีความสุขจากการกระทำของผมไม่น้อย
"ใช้ปากได้แล้ว" เขาบอกกระซิบบอกให้ผมใช้ปากอมจัดการได้แล้ว ผมไม่ปฏิเสธตามที่ใจเขาปรารถนา
เมื่อมันผลุบหายเข้าไปในปากอย่างช้า ๆ สิ่งที่ช่วยฉกตวัดลิ้นนั่นไง ผมทั้งฉกทั้งตวัดทั้งทางตรงทางอ้อม เจ้าของห้องถึงกับซี๊ดปากผวาถอยเข้าถอยออก เริ่มซอยถี่ยิบเข้าไปอย่างเต็มแรง เสียงร้องเสียงกระเส่าฟังไม่เป็นภาษา บางครั้งก็พูดจาไม่สุภาพ
ในที่สุดเขาก็ได้ระบายสิ่งที่คั่งค้างในร่างกายออกจนหมด แช่อยู่ไว้อย่างนั้นตั้งนาน กระซิบบอกให้ผมกลืนกินลงไปด้วย แล้วเราก็กอดกัน ตกลงคืนวันนั้นผมไม่ต้องอดข้าวหรือหิวตาย เขาพาผมออกไปกินข้าวที่หน้าปากซอย ฟาดข้าวต้มเบิ้ลอีก 2 ชาม แถมยังได้เงินใช้อีก 500 บาท โดยไม่ต้องใช้คืน บอกว่าจะมาให้ผมช่วยอีก แต่ต้องเป็น "ประตูหลัง" คืนแห่งความบังเอิญ....
ขอบคุณครับ สนุกมากครับ สนุกดีครับ ขอบใจ ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ ชอบ ขอบคุณมากนะครับ ขอบคุณครับ ขอบคุณ รอตอนต่อ ขอบคุณครับ
เหมือนเป็นเด็กขายเลยนะ ใจจ้า ขอบคุณครับ ขอบคุณคับ ขอบคุณครับ ขอบคุณมาก ขอบคุณครับ
ขอบคุณครับ