The Ambulance รสรักไม่ฉุกเฉิน EP.2
แก้ไขครั้งสุดท้ายโดย Maximam เมื่อ 2025-3-7 16:12หลังจาที่ปลานิลและผักกาดกินข้าวต้มรอบดึกเสร็จ ผักกาดก็พยุงปลานิลไป
เข้าห้องน้ำ แปรงฟันและพาขึ้นเตียงนอน ....
"จะตีหนึ่งละ นอนได้แล้วเดี๋ยว 7 โมงได้ตื่นทานข้าวทานยา อาจารย์หมอน่า
จะเข้าเยี่ยมไข้ 8โมงครึ่ง"
ผักกาดพูดขึ้นจากนั้นก็ห่มผ้าให้ปปลานิล ปลานิลจึงจับข้อมือผักกาดไว้ด้วย
แขนซ้ายเพราะแขนขวาหัก ....
"เดี๋ยวคุณ คุณจะไปไหน จะทิ้งผมเหรอ"
"ผมจะไปหอ ไปอาบน้ำเปลี่ยนชุดเดี๋ยวผมมา"
"ไม่เอา ไม่ให้ไป คุณต้องอยู่กับผม เหนื่อยก็ขึ้นมานอนข้างผมนี่มา"
"แขนหัก ยังจะซ่าอีก นอนไป "
ปลานิลไม่ยอมหลับตาและจับข้อมือผักกาดเอาไว้ จนผักกาดต้องยอม
"เออ.. ไม่ไปแล้ว เดี๋ยวนั่งอยู่ข้างเตียงนี่แหละ นอนหลับพักผ่อนได้แล้ว"
"คุณนี่น่ารักตลอดเลย ผมขอโอกาสเริ่มต้นใหม่กับคุณได้ไหม"
"ไม่ ยังไม่อยากเจ็บ นอน...."
ปลานิลแกล้งนอนหลับตาจนผักกาดคิดว่าหลับแล้ว เขาจึงลดไฟที่หัวเตียง
ลง จากนั้นก็จับที่แก้มของปลานิลและพูดเบาๆว่า...
"เจ็บทั้งกายเจ็บทั้งใจเลยสินาย ฉันเองก็เคยเจ็บเมื่อตอนที่นายทิ้งฉันไป ฉัน
ยอมรับว่ายังรักนายไม่เคยเปลี่ยน แต่ถ้าจะให้ไปรักนายตอนนี้ฉันก็ทำไม่ได้
เหมือน เข้าใจนะ รู้นะว่ายังไม่หลับ"
ผักกาดพูดจบ ปลานิลจึงพูดว่า....
"เอ้ารู้ได้ไงว่าผมแกล้งหลับ"
"ฉันเป็นพยาบาลนะนาย ทำไมจะดูไม่ออก นั้นก็นอนดีๆ เดี่ยวไปเก็บโต๊ะ
กินข้าวก่อน"
ปลานิลมองดูผักกาดทำงานต่างๆ ทั้งเก้บโต๊ะ แยกขยะในห้อง วัดความดัน
วัดไข้ให้ปลานิล ปลานิลก็ยิ่งรู้สึกแบบผิดสุดๆที่ทิ้งทองคำไปเอาทองม้วน
ก๊อก ก๊อก ก๊อก ขออนุญาตครับ
เสียงเคาะประตูดังขึ้น ผักกาดจึงไปเปิดดูก็พบว่าผักบุ้งเอาชุดบุรุษพยาบาล
ที่ห้องพักพยาบาลมาให้เปลี่ยนและถามว่า....
"กินข้าวยังอะกาด ดูหน้าซีดๆ อีตาปลานิลแกล้งไรเปล่า"
ผักบุ้งเดินเข้ามาในห้องตรงโซฟาเเล้วนั่งคุยกับเพื่อนรัก โดยที่เตียงปิดม่าน
ไว้เพราะปลานิลหลับแล้วจากฤทธิ์ยาและร่างกายที่บาดเจ็บ ผักกาดจึงพูดว่า..
"เปล่า กาดกินข้าวต้มไปแล้วขอบใจนะ เออแล้วกวางตุ้งกับต้นหอมอะ"
"ออกไปกับรถกู้ภัยพี่ปลากราย มีเหตุแจ้งว่ารถชนกันเดี๋ยวคงมากันแหละ
แล้วนี่แกจะไปอาบน้ำก่อนไหมหรือจะอาบที่ห้องคนไข้"
"คงเป็นอย่างงั้นแหละ ดูจะกลัวๆพวกเราเอาคืนมั้ง"
"5555"
ผักบุ้งถึงกับขำเมื่อได้ยินคำพูดของผักกาด แล้วพูดเบาๆว่า...
"ไอ้กวางตุ้งมันก็แค่อำเล่น ใครจะกล้าทำ ก็อย่าที่กาดบอกแหละขนาดโจร
ที่โดนยิงมาเรายังต้องรักษาและช่วยเหลือ ถึงปลัดเขาจะชั่วกับแกแต่จรรยาบรรณ
แห่งความเป็นพยาบาลก็ต้องรักษา เดี๋ยวคือนนี้กูอยู่วอร์ดมีไรก็เรียกละกัน"
"อือ ขอบใจนะเพื่อน เออฝากชาร์ดคนไข้ไปด้วย"
พยาบาลผักบุ้งเดินออกจากห้องไป ผักกาดก็ลุกขึ้นไปดูปลานิลที่นอนหลับอยู่
"หนาว หนาวเหลือเกิน หนาว หนาว"
ปลานิลละเมอออกมาผักบุ้งจึงจับตัวดู....
"ตัวก็ไม่ร้อนนี่ ปลานิล ปลานิล ปลานิล เฮ้ยยยย อีตาบ้าเล่นไรเดี๋ยวก็โดน
แขนข้างที่หักหรอก"
ปลานิลดึงผักกาดลงมากอดและหอมแก้มของผักกาดไป 1 ฟอด ผักกาดจึง
ตีแขนไปเบาๆ จากนั้นทั้งคู่ก็ผลอยหลับไปโดยที่ผักกาดนั่งฟุบลงที่เตียงข้างๆ
คนไข้จอมวางแผน...
6.30 น.ร่างกายของพยาบาลหนุ่มก็ตื่นขึ้นอัตโนมัติ เจ้าหน้าที่ได้นำชุดคนไข้
มาให้ปลานิลได้เปลี่ยน ผักกาดจึงลุกขึ้นไปรับชุดจากเจ้าหน้าที่เเละเตรียมของ
อาบน้ำไว้ให้ปลานิล และทันใดนัดเจ้าหน้าทีโภชนาการนำมื้อเช้าพร้อมยามา
ให้เช่นกัน....
"โห ผักกาดได้นอนไหมเนี่ย ขึ้นเวรมา 3 วันติดแถมยังโดนแกล้งให้มาเฝ้าไข้
อีปลัดปลาไหลอีก"
นักโภชนาการเพื่อนของผักกาดพูดขึ้น ปลานิลที่ตื่นมานานแล้วก็รู้สึกผิดที่หัก
อกผักกาด คนทั้งตำบลคงเกลียดเขามากเลยสินะเนี่ย ผักกาดจึงพูดไปว่า...
"ไม่ได้แกล้งหรอกเจได หมดฤทธิ์แกล้งแล้ว เมื่อคืนก็ได้นอนอยู่ ขอบใจนะ"
"เออ นี่อาจารย์หมอฝากมื้อเช้ามาให้ข้าวต้มปลาของชอบแก แล้ววก็เต้าทึง
น้ำลำไยหลานน้อยและก็ปลาท่องโก๋ใส่สังขยาใบเตย กินให้หมดด้วยอาจารย์
หมอไปซื้อให้แกเองเลยนะ"
"อ้าวแล้วอาจารย์หมอออกเวรเเล้วเหรอ"
"ยังอะเมื่อคืนรับเคส ก็คงรอตรวจอีปลัดปลาไหลเสร็จก็คงออกเวรแล้วหละ"
"555เจได แกก็เนอะเขาชื่อปลานิล"
"ปลาไหลอะถูกแล้ว เออระวังถ่านไฟเก่าดีดี อาจารย์หมอข้าวตังเขารักแกมาก
ทั้งโรงบาลเชียร์แกกับอาจารย์นะ โดยเฉพาะแก๊งผักใบเขียว"
ปลานิลได้ยินทั้งหมดก็ชักหวั่นใจข้าวตังเป็นเพื่อนร่วมรุ่นของปลัดปลานิลสมัย
เรียน ม.ปลาย พ่อเป็นรัฐมนตรี ก.สาธารณสุข แถมเรียนเก่งนิสัยดีไม่เจ้าชู้
ซึ่งมันตรงข้ามกับปลานิลทุกอย่าง ปลานิลมีดีแค่บ้านรวย พ่อเป็นนายตำรวจ
ยศพันตำรวจโท ปลานิลเจอศึกรอบด้านแบบนี้เขาจะทำยังไงดีเพื่อให้ได้ใจของ
ผักกาดกลับมาทั้งหมด....
"ตื่นแล้วหรือคุณ ทำไมตื่นเช้าจัง"
ปลานิลพูดขึ้นเมื่อผัดกาดเดินเข้ามาเปิดม่านที่เตียงหลังจากเจไดออกไป
"นายนั่นแหละรีบตื่นทำไม เอ่อตื่นก็ดีแล้วอายน้ำก่อนไหมกาดเตรียมชุดให้แล้ว"
ปลานิลได้ยินแบบนี้จึงคิดแผนชั่วออกมาได้ว่า...
"ก็อยากอาบนะคุณ แต่แขนผมหักแบบนี้จะอาบยังได้ ลำบากน่าดู เอ่อ..คุณ
เองก็ยังไม่ได้อาบนี่ อาบด้วยกันไหม"
"ไม่ได้ ผิดกฎ เดี๋ยวมีคนเปิดห้องเข้ามาจะทำไง เอ้างี้เดี๋ยวฉันให้บุรุษพยาบาล
มาช่วยนายละกัน"
"โห ไม่เอา ไม่อาบละนอนเหม็นอยู่แบบนี้แหละ"
ปลานิลเริ่มงอแงอ้อนคุณพยาบาลหนุ่มหล่อ ผักกาดจึงพูดว่า...
"เออ...ก็ได้ รอแปป"
ผักกาดโทรหาพยาบาลหน้าหวอดว่าจะขออาบน้ำเปลี่ยนชุดก่อนอย่าเพิ่งให้ใคร
เข้ามาคนไข้หลับอยู่ ปลานิลยิ้มร่าแบบมีความสุขจากนั้นผักกาดก็พยุงปลานิล
เข้าไปในห้องน้ำ...
ภายในห้องน้ำที่แยกโซนเปียกโซนแห้ง
ผักกาดพาปลานิลมาถอดชุดออกตรงพื้นที่แห้งนับเป็นครั้งแรกที่ผักกาดได้เห็น
ร่างกายกำยำของปลานิลอีกครั้งหลังจากที่เลิกลากันไป ปลานิลถอดหมดจนตัว
สุดท้ายคือ กกน. ท่องกลางหว่างขาก็ตื่นตัวขึ้นมาแบบอัตโนมัติซึ่งมันไม่เคย
ตื่นตัวเต็มที่แบบนี้มาก่อน
"ไม่ถอดหรือคุณ"
ปลานิพูดขึ้น ผักกาดจึงพูดว่า...
"จะถอดยังไงก็มันเขินนี่"
"ไม่ต้องเขิน ผมเห็นคุณมาหมดทุกจุดแม้แต่ปานแดงที่แก้มก้นซ้ายคุณ ผมก็
เห็นมาแล้ว มาผมถอดให้"
"ไอ้บ้า อย่านะ"
ปลานิลใช้มือข้างที่แขนไม่หักเอื้อมไปปลดกระดุมเสื้อของผักกาดออก แต่มันก็
ทุลักทุเล ผักกาดจึงตัดสินใจถอดเสื้อผ้าเองจนไม่เหลืออะไรปิดกันสายตาของ
ปลานิล...
"เฮ้ยคุณไม่มีอารมย์หรือครับ ทำไม่เงียบเชียว"
"ทะลึ่งละนาย ฉันทำงานขึ้นเวรมา 3 วันละเอาอะไรมาแข็ง ไม่ใช่นายนี่ยื่น
เฉยๆ"
ผักกาดถูกสบู่ให้ปลานิลพร้อมทั้งใช้เจลล้างตรงจุดนั้นให้ด้วย มันยิ่งทำให้ท่อน
ของปลานิลแข็งขึ้นจนมีน้ำใสๆไหลออกมา จากนั้นปลานิลก็หักตัวมาจูบปาก
กับผักกาดพร้อมกับแลกลิ้นกัน ซึ่งผักกาดก็ให้ความร่วมมือดีมากนั้นก็เพราะ
ผักกาดไม่เคยลืมปลานิลเลย
"โอ๊ยย โอ๊ยยยยกาดครับกาด โอ๊ยยยจะแตกแล้วโอ๊ยยยโอ๊ยยย"
ผักกาดใช้มือชักว่าวให้ปลานิลจนน้ำขาวขุ่นพุ่งออกมา ทั้งคู่จึงกอดกันภายใต้
ฝักบัว ปลานิลยืนดูผักกาดอาบน้ำต่อจนเสร็จทั้งคู่จึงเช็ดตัวให้กันจนตัวหมาด
ผักกาดจึงทาโลชั่นและดูแลตัวเองตามปกติจนกระทั้งใส่ชุดบุรุษพยาบาลชุดใหม่
เสร็จเพื่อไม่ให้ผิดสังเกตว่าพยาบาลกับคนไข้อาบน้ำด้วยกัน ปลานิลที่ยืนดูจน
ผักกาดแต่งตัวเสร็จและจัดของในห้องน้ำเรียบร้อยก็เข้ามากอดผักกาดจากทาง
ด้านหลังและพูดว่า....
"เรากลับมาเป็นเหมือนเดิมได้ไหมผักกาด ผมรู้ตัวแล้วว่าผมทำผิดและไม่มีใคร
รักผมจริงเท่าคุณ ใช่ผทอาจสู้ข้าวตังไม่ได้ตั้งแต่สมัยเรียน แต่สิ่งหนึ่งที่ผมมีไม่
น้อยกว่ามันก็คือความรักที่มีต่อผักกาด"
"ปลานิล ฉันเองก็ไม่เคยลืมนายเหมือนกัน ถึงแม้นายจะแต่งงานกับโจ้จริง ฉัน
เองก็คงคิดกับหมอข้าวตังเกินเพื่อนหรือพี่น้องไม่ได้จริงๆ ถ้าฉันรักนายและให้
โอกาศนายใหม่นายอย่าทำฉันเสียใจอีกได้ไหม พิสูจน์ได้ไหมว่านายเปลี่ยน
เป็นคนใหม่ได้แล้วจริงๆ"
"ได้ดิ ผมสัญญา นั้นเราเป็นแฟนกันอีกครั้งนะผักกาด"
"หือ...ใจเย็นถึงเมื่อวานนายจะมากับรถฉุกเฉิน แต่รักครั้งนี้ฉันให้นายฉุกเฉิน
ไม่ได้ นายต้องพิสูจน์ตัวเองให้ได้ก่อนเพราะรสรักครั้งนี้ไม่ฉุกเฉินแน่นอน"
"ว๊าวว แค่นี่ผมก็มีแรงใจแล้วคุณ ต่อให้คนทั้งตำบลจะเกลียดผม ผมก็ไม่กลัว
เพราะคนเดียวที่ผมรักคือคุณ"
ทั้งสองคนจูบปากกันอีกครั้ง โดยที่ไม่รู้ว่าหมอข้าวตังแอบเข้ามาได้ยินและแอบ
เห็นภาพบาดตาที่ประูห้องน้ำปิดไม่สนิท หมอข้าวตังเข้ามาโดยไม่มีคนแจ้งว่า
ห้องปลานิล ผักกาดขออาบน้ำก่อน คุณหมอจึงแอบเดินคอตกออกไป....
หลังจากนั้นผักกาดก็พยุงพาปลานิลเดินออกมาจากห้องน้ำโดยที่ทั้งคู่แต่งตัว
เรียบร้อยแล้ว ผักกาดเตรียมมื้อเช้าและยาไว้ให้ปลานิล...
"คุณไม่กินด้วยกันเหรอ ผมได้ยินนะว่าไอ้หมอซื้อของชอบคุณมาให้"
"ไม่อะ ฉันกลัวนายเจ็บ จนจุก"
"คุณแคร์ผม ทั้งที่ผมทำร้ายคุณ ผักกาดผมสัญญาว่าจะไม่ให้คุณเสียใจเป็น
ครั้งที่สองแน่นอน คุณกินของไอ้หมอเถอะมันจะได้ไม่เสียใจ อย่างน้อยเราก็
ยังเป็นเพื่อนกันได้"
"ขอบใจนะนาย อือดูเป็นคนมีเหตุผลขึ้นมาเลยนะนาย"
"ก็พ่อคุณเป็นนายพล ยศสูงกว่าพ่อผม หากผมไปปรับปรุงตัวพ่อคุณได้เก็บ
ผมแน่น นั้นวันนี้คุณต้องนอนพักกับผมที่ห้อง ผมจ้างคุณส่วนตัวแล้วนะ"
ทั้งคู่นั่งทานข้าวด้วยกันที่โต๊ะอาหาร หมอข้าวตังแอบดูแบบหมดหวังกับคน
ที่ตนรักจึงเดินมาที่หวอดเพื่อดูรายงานอาการเมื่อคืนของปลานิลอยากให้ยา
ที่ทำให้พิการตลอดไปแต่หมอก็ทำไม่ได้ หรือนี่เรากับผักกาดจะเป็นได้แค่
เพื่อนจริงๆ กวางตุ้ง ผักบุ้ง ต้นหอม และเจได จึงพูดกันที่หวอดว่า...
"เฮ้อ.... ไอ้กาดนะไอ้กาด อาจารย์หมออกจะดีกว่าไอ้ปลาแรดนั่นทำไมนะ
ต้องกลับไปคบกันอีก"
"กวางตุ้ง คนมันจะเป็นคู่กันยังไงก็ต้องได้คู่กัน ถึงปลัดจะชั่วแต่ถ้าผักกาด
มันรักของมัน เราเป็นแค่เพื่อนจะทำไงได้ว่ะ"
"เออไอ้บุ้งพูดถูก กูว่าเราดูมันอย่างห่างๆนี่แหละดีแล้ว เจได เจได อีเจได"
ต้นหอมเรียกชื่อเจไดที่มองหมอข้าวตังอย่างเหม่อๆและแอบสงสารหมอ
"อะไร เรียกซะดังเชียวจารย์หมอทำงานอยู่"
เจไดพูดขึ้นผักบุ้งจึงพูดว่า...
"เอาของว่างให้อาจารย์หมอยัง"
"เออ ลืม นั้นไปก่อนนะ"
"เดี๋ยว....."
"มีหยังกวางตุ้ง"
"มื้อเที่ยงฝากใส่สลอดในอาหารอีปลานิลด้วยหมั้นไส้"
กวางตุ้งพูดขึ้นแบบแค้นๆ จากนั้นเจไดก้เอาของว่างน้ำเต้าหู้ปลาท่องโก๋มาให้
อาจารย์หมอข้าวตัง อาจารย์หมอยิ้มให้แล้วขอบคุณเจไดไปดูเหมือนเจไดจะดีใจ
เหมือนโดนบอกรัก......
"ไง ไอ้ตัวแสบ โดนนางตัวเล่นซะสาหัตเลยไง"
เสียงเอ่ยทักดังขึ้นเมื่อ พ.ต.ท.อนิรุทและคุณหญิงพมพ์ลดา พ่อกับแม่ของปลัด
ปลานิลมาเยี่ยมลูกชาย ...
"พ่อ ดำเนินคดียัง จัดตบทรัพย์และพยายามฆ่าไปเลยนะพ่อ"
"ถุย อยากดังแบบฉาวโฉ่หรือไง แค่นี้พ่อก็ขี้เกียดแก้ข่าวแล้วแกนี่นะมีทองคำ
อยู่ในมือแต่ดันไปเอาก้อนขี้มาเล่น สุดท้ายเป็นไงเหม็นไปหมด"
ผู้พันรุทดุลูกชายไปชุดใหญ่ ปลานิลจึงหันไปอ้อนแม่.....
"คุณแม่ครับ ดูคุณพ่อดิ แล้วนี้คุณแม่ซื้อผลไมมาให้ผม...."
"เสียใจ นี่ของลูกชายฉัน"
"ก็ผมไง"
"เสียใจฉันหมายถึงหนูผักกาด ขอบใจนะหนู ขอบใจจริงๆ เห็นตากวางตุ้งบอก
ว่าหนูยังไม่ได้พัก แม่ก็เลยซื้อผลไม่มาฝาก ส่วนนี่ของแกน้ำใบบัวบก ตาปลานิล"
คุณหญิงแม่พูดขึ้นผักกาดจึงตอบไปว่า....
"ขอบคุณ คุณอาทั้งสองท่านนะครับ กาดไหวครับ เดี๋ยวกาดปลอกให้คนไข้
แล้วกันครับ"
"หือ หนูกาดเรียกอาได้ไง เรียกแม่กับพ่อดีกว่าน่าฟัง"
ผักกาดยิ้มแบบเขินๆ ถึงแม้จะเลิกกับปลานิลไปเกือบสามเดือนแต่พ่อแม่ของ
ปลานิลกับรักและเอ็นดูผักกาดมากกว่าโจ้ที่เป็นแฟนจนเกือบจะได้แต่งงานซะอีก
นั้นก็เพราะผักกาดมีความเหมาะสมทั้งฐานะการศึกษา งานบ้างานเรือนนี่เลิส
รู้จักเก็บเงินไม่ฟุ่มเฟือยต่างจากโจ้ที่เข้ามาเพื่อหวังเผาผลาญ ตอนนี้ผักกาด
กำลังปลอดส้มและแอปเปิ้ลพร้อมล้างองุ่น คุณหญิงแม่จึงพูดว่า...
"เป็นไง ง้อได้ไหมสะใภ้ของแม่"
"ได้ครับ แต่....(ปลานิลจึงพูดให้แม่กับพ่อฟัง คุณพ่อจึงพูดขึ้นว่า...)
"ก็ยังดี ที่เขารักแก จำไว้นะ พลเอกสาธิต ท่านเป็นคนที่เจ็บแล้วจำ ถ้าแก
ทำเจ้าผักกาดเสียใจรอบนี้ แกได้ไปอยู่ในเจดีย์กับปู่ย่าเอ็งแน่นอน"
"ครับพ่อ"
"จำไว้นะสะใภ้แม่ต้องเป็นผักกาดคนเดียวเท่านั้น ส่วนอีโคมเขียวแกห้ามยุ่ง
กับมันเด็ดขาด ไม่งั้นแม่นี่แหละจะเด็ดพวงแกออกเอง"
"โห... ครับแม่ ได้ครับ"
"พวงมหาภัยทั้งพ่อทั้งลูกไม่รู้มันจะอลังการกันไปถึงไหน"
ทันใดนั้นหมอข้าวตังก็เข้ามาตรวจและเยี่ยมไข้พร้อมกับกวางตุ้งคู่ปรับปลานิล
"สวัสดีครับ คุณลุงคุณป้า"
"สวัสดีจ้ะหมอข้างตัง ตากวางตุ้ง"
คุณหญิงแม่เอ่ยทักและรับไหว้ ผักกาดจึงยกจานผลไม้มาที่โต๊ะวางอาหาร
ของคนไข้ข้างเตียง จากนั้นก็พยุงปลานิลนั่งพร้อมทั้งทำตามคำแนะนำของ
หมอข้าวตัง ซึ่งหมอและเพื่อนก็มองดูแล้วยังไงถ่านไฟเก่าก็ลุกแน่นอน
"โดนนี้ร่างกายโดยรวมถือว่าฟื้นตัวดีนะครับ แขนที่หักอาจใช้เวลานิดนึง
ในการสมานกระดูกให้เชื่อมกันอาจต้องใสเฝือกไปก่อนสักระยะนะครับ"
"แล้วแบบนี้กู เอ๊ย ผมจะต้องอยู่โรงบาลอีกกี่วันครับหมอ"
"2 -3 วัน หากไม่มีอาการแทรกซ้อนครับปลัด"
"น่าจะไม่อะไรแทรกซ้อนครับกลัวแต่จะมีอะไรแทรกแซง"
ปลานิลพูดขึ้นเหมือนจะเปิดประเด็นขิงในยกที่ 1 แต่มีเหรอที่หมอข้าวตัง
จะยอม...
ยกที่สอง หมอข้าวตังจึงพูดว่า...
"อือ...ใช่ครับอันนี้น่ากลัว ทำตัวดีดีครับจะได้ไม่มีอะไรแทรกแซงได้รักษา
สันดาน เอ๊ยไม่ใช่รักษาอาการดีดีครับ"
"ได้ครับ ยังไงก็ขอบคุณนะครับที่ให้ยาดีกับผมในการรักษา อย่าป่วยนะ
หมอ ยานี้ผมสั่งซื้อเฉพาะไม่มีแบ่งขาย"
"ไม่เป็นไรครับ ถ้าคุณไม่เห็นคุณค่าของยาวันไหน ผมนี่แหละจะเสิร์ฟยา
พิษให้คุณเอง อย่าลืมนะครับถึงผมจะไม่ใช่คนที่ถูกเลือกแต่ผมก็พร้อม
และยินดีรักษาของดีเอาไว้"
"คารมสำนวนหมอนี้มันเป็นต่อจริงๆ คงใช่สำนวนกับอีกหลายคนสินะครับ"
"คนอย่างผมปลัดก็น่าจะรู้ดีนะครับว่าเป็นคนอย่างไร ถ้าผมได้สักครึ่งของ
คุณผมคงไม่ให้ยาดีแก่คุณหรอกครับ"
หมอกับคนไข้แลกกันคนละหมัดแบบนี้ กวางตุ้งดูท่าจะไม่ดีจึงพูดว่า....
"อาจารย์หมอครับ เดี๋ยวเรามีตรวจห้องอื่นต่อกวางว่าให้คนไข้พักผ่อน
ดีกว่านะครับ ผักกาดก็จะได้พักด้วย"
ปลากรายที่มาด้วยกับพ่อแม่ของปลานิลจึงพูดว่า....
"แหม คุณบาลก็นานๆเพื่อนรักเขาจะคุยกันก็ให้เยี่ยมไข้กันอีกหน่อย...."
"นี่เรียกดีดี คุณบุรุษพยาบาล เรียกบาลเบินอะไรัน ถามหน่อยนะนี่ห้อง
พักฟื้นไม่ใช่ห้องจัดเลี้ยงรุ่นหย่ะ"
"เหรอครับ คุณนางพยาบาล"
"นางพ่องมึงสิ ไปเถอะครับอาจารย์หมอ ไปก่อนนะเพื่อนหาเวลานอนพักด้วย
มีอะไรก็กดเรียกได้ ถ้าโดนรังแก"
"เดี๋ยว คุณจะไปไหนคุณบาล"
"พยาบาล"
"เออนั่นแหละ วันนี้คุณมีนัดกับผมออกให้ความรู้การปฐมพยาบาล หรือคุณ
จะเบี้ยวนัดผม"
"ถ้าเบี้ยวจะทำไม"
"ได้ นั้นผมก็จะโทรสั่งไก่ทอดเจ้าดังมาให้คุณกินมื้อเที่ยง"
"อีตาเวรนี่ เออไปก็ได้ ขอตัวครับอาจารย์หมอ"
กวางตุ้งผู้ซึ่งไม่ยอมใครนอกจากปลากรายไก่ทอดคนนี้เท่านั้น
เมื่อทุกคนออกไปแล้วก็เหลือแค่ปลานิดกับผักกาดทั้งคู่กินผลไม้และดูทีวีจนผักกาด
เผลอหลับไปเพราะความเหนื่อยหลับลึกแบบไม่รู้ตัว ปลานิลจึงฝืนแขนประครอง
ผักกาดขึ้นนอนบนโซฟาที่ปรับเป็นเตียง หลีไฟ ปิดทีวี ห่มผ้าแล้วนอนกอด
พยาบาลหนุ่มจนหลับไปด้วยกันบนนเตียงโซฟานุ่มๆกับไออกอุ่นๆของปลานิล
ที่ทำให้ผักกาดหลับยาวจากความเหนื่อยล้า
"คุณนี่นะ ไม่หวก็ไม่ยอมพัก นอนนะครับผมจะปกป้องคุณเอง จะว่าไปก็น่าลัก
หลับเหมือนกันนะเนี่ย ฝันดีนะครับที่รักของผม....."
ดูท่าสงครามนี้จะไม่จบง่ายๆแน่นอน หมอข้าวจะทำอย่างไรต่อไปและปลานิลจะ
พิชิตใจผักกาดได้ครบทุกห้องอีกครั้งหรือไม่ ฝากติดตามต่อด้วยนะครับ....
ขาดมะเขือยาวไป555555 หยอกๆ ข อ บ คุ ณ ค รั บ รอตอนต่อไป เจ้าชู้นักนะอิตาปลาไหล รอตามค้าบ {:5_149:}{:5_132:} ขอบคุณครับ ขอบคุณมากครับ .ใจจ้า ขอบคุณครับ ขอบคุณครับ
หน้า:
[1]