เพื่อนกันมันส์เสียว 5

NOOFONG

พอเสียงฝีเท้าแม่เดินลงบันไดไปจนลับหลัง ผมก็หันกลับมามองไอ้ตัวดีที่ยังนั่งกองอยู่กับพื้นข้างเตียง


ไบซันนั่งขัดสมาธิ (แบบทุลักทุเล) มือข้างหนึ่งลูบก้นปอยๆ หน้าตามันดูน่าสงสารเหมือนหมาโดนรถทับ แต่มุมปากกลับแอบยิ้มกริ่ม


"โหดร้ายว่ะ..." มันตัดพ้อเสียงอ่อย "เพิ่งได้กันเมื่อวาน เช้ามาก็ถีบเมียตกเตียงซะแล้ว... คนใจดำ"


"สมน้ำหน้า! ใครใช้ให้มึงนอนกอดกูแน่นขนาดนั้นวะ แม่เห็นหมดแล้วเนี่ย!"


ผมบ่นอุบอิบ เดินไปรื้อกล่องปฐมพยาบาลในลิ้นชัก แต่เสียงโอดครวญจากด้านหลังก็ยังไม่หยุด


"ซี๊ดดด... เจ็บชิบหายเลยว่ะปืน"


มันบ่นพึมพำ "เมื่อวานโดนกระแทกจนระบมไปหมดแล้ว เช้านี้ยังมากระแทกพื้นซ้ำอีก... ตูดกูจะพังมั้ยเนี่ย"


พูดจบมันก็เงยหน้ามองผมด้วยสายตาเว้าวอนเหมือนลูกหมาขอขนม


"ปืน... ทายาให้หน่อยดิ"


"ทาเองดิ! มือตีนก็มี!" ผมสวนกลับทันควัน


"โหย... มันมองไม่เห็นนี่หว่า อีกอย่างมันเจ็บข้างในด้วย... มึงเป็นคนทำ มึงก็ต้องรับผิดชอบสิวะ"


มันงัดไม้ตายเรื่องความรับผิดชอบออกมาใช้อีกแล้ว! และที่น่าเจ็บใจคือผมเถียงไม่ออกซะด้วย ก็จริงของมัน... ผมเล่นจัดหนักไปขนาดนั้น


"เออๆ! เรื่องมากจริงมึงเนี่ย!"


ผมกระแทกเสียงอย่างหงุดหงิด คว้าหลอดยาแก้ฟกช้ำกับยาบรรเทาอาการอักเสบเดินกลับมาหามัน


"ไหน! หันตูดมา!"


ไบซันยิ้มร่าทันที มันรีบตะเกียกตะกายลุกขึ้นมาโก่งโค้งบนเตียงผมอย่างรู้งาน (เกินไป) มือหนาจัดการถลกกางเกงขาสั้นรัดติ้ว (ของผม) ลงไปกองที่หัวเข่า เผยให้เห็นบั้นท้ายขาวๆ แน่นๆ ที่มีรอยแดงจางๆ จากฝ่ามือผมเมื่อคืน และรอยช้ำนิดๆ จากการตกเตียงเมื่อกี้


แต่ที่ทำเอาผมต้องกลืนน้ำลายคือ... ช่องทางสีสดตรงกลางที่บวมแดงเป่งอย่างเห็นได้ชัด


"เร็วๆ สิหมอ... คนไข้เจ็บจะตายแล้วเนี่ย"


มันหันมาเร่งยิกๆ แถมยังส่ายก้นดุ๊กดิ๊กยั่วตีนผมอีกต่างหาก


ผมบีบยาใส่นิ้ว พยายามข่มใจไม่ให้สั่น แล้วป้ายลงไปบนรอยช้ำที่แก้มก้นมันแรงๆ


"โอ๊ย! เบาๆ ดิผัว! ทายาหรือกะจะฆ่ากันแน่วะ!"


"ร้องหาพ่อง! อยู่นิ่งๆ!"


ผมด่ากลบเกลื่อนความเขิน สัมผัสเนื้อแน่นๆ เด้งสู้มือมันทำให้ภาพเมื่อคืนฉายชัดขึ้นมาในหัว... ให้ตายเถอะ การทายาให้ไอ้บ้านี่มันอันตรายต่อหัวใจ (และร่างกาย) ผมชะมัด!


หลังจากทายาเสร็จ ผมเหลือบไปมองนาฬิกาหัวเตียงแล้วก็ต้องตาเหลือกลาน แทบจะกรีดร้องออกมาเป็นภาษาต่างดาว


"เชี่ย! แปดโมงสิบห้า! สายแล้วโว้ยยย!"


ผมตะโกนลั่นห้อง ลืมความเขินอายและความเจ็บปวดเมื่อกี้ไปจนหมดสิ้น ขืนช้ากว่านี้โดนเช็คขาดวิชาเจ๊ระเบียบแน่ๆ ชีวิตนิสิตปี 3 ของผมจะมาจบสิ้นเพราะมัวแต่ทายาตูดให้ผู้ชายไม่ได้!


"ไบซัน! ลุก! ไปอาบน้ำ!"


"ห๊ะ... อาบทีละคนเหรอ ไม่ทันมั้งปืน" ไบซันถามหน้ามึน ขณะพยายามดึงกางเกงขึ้น


"เออว่ะ! งั้นก็เข้ามาพร้อมกันนี่แหละ! เร็ว!"


นาทีนี้ความอายไม่ต้องพูดถึงแล้วครับ ยางอายมันละลายหายไปกับเวลาที่เดินติ๊กๆ แล้ว ผมลากแขนล่ำๆ ของมันวิ่งถลาเข้าห้องน้ำไปทั้งอย่างนั้น


บรรยากาศในห้องน้ำแคบๆ ที่มีผู้ชายตัวควายสองคนยืนเบียดกันใต้ฝักบัวนี่มัน... วุ่นวายพิลึก


"ถูสบู่เร็วๆ ดิวะ! มึงจะลูบไล้อะไรนักหนาเนี่ย!" ผมด่ากราดพลางวักน้ำล้างหน้าล้างตา เมื่อเห็นมันค่อยๆ ถูสบู่ที่อกตัวเองอย่างอ้อยอิ่ง แถมยังส่งสายตาหวานเชื่อมมาให้ผ่านม่านน้ำ


"ก็อยากให้ตัวหอมๆ ผัวจะได้ชื่นใจ..."


"หอมพ่อง! รีบๆ ล้าง!"


ผมทนดูความเชื่องช้าของมันไม่ไหว จัดการบีบสบู่เหลวใส่มือแล้วละเลงลงบนหลังกว้างๆ ของมันอย่างแรงเพื่อช่วยเร่งความเร็ว


"โอ๊ยๆ! เบาๆ สิครับคุณ... ตรงนั้นรอยเล็บมึงทั้งนั้นเลยนะ แสบๆๆ"


"บ่นจังวะ! หันหลังมา เดี๋ยวถูให้!"


สรุปคือกลายเป็นผมต้องมาบริการอาบน้ำให้มันแบบลวกๆ ทั้งถูหลัง ล้างสบู่ วุ่นวายไปหมด มือไม้ชนกันพัลวัน มีจังหวะที่มือมันเฉี่ยวเป้าผมบ้าง ผมศอกโดนพุงมันบ้าง แต่สุดท้ายเราก็พากันออกมาจากห้องน้ำได้ในเวลาสถิติโลก


เราเช็ดตัวแต่งตัวกันแบบติดเทอร์โบ ไบซันต้องจำใจใส่เสื้อยืดตัวเดิมของผม (ที่ซักแห้งเป่าพัดลมเมื่อคืน) กลับไปก่อน เพราะชุดนักศึกษามันอยู่ที่หอ


"ไป! วิ่ง!"


ผมคว้ากุญแจรถกับกระเป๋าเป้ วิ่งตึงตังลงบันได โดยมีไบซันวิ่งกุมก้นตามมาติดๆ ผ่านหน้าแม่ที่กำลังนั่งจิบกาแฟสบายใจเฉิบ


"ไปแล้วนะครับแม่! สวัสดีครับ!" เราสองคนยกมือไหว้แม่แบบขอไปทีแล้วพุ่งตัวออกจากบ้านทันที


บิ๊กไบค์คันใหญ่แล่นมาจอดเทียบท่ารอสัญญาณไฟแดงที่แยกหน้ามหาลัยพอดี


ด้วยความที่รถมันเด่น (แถมคนขับกับคนซ้อนก็หน้าตาดีระดับพรีเมียม... ขออวยตัวเองหน่อยเถอะ) ทำให้สายตาของเหล่านักศึกษาสาวๆ แถวนั้นพากันจับจ้องมาที่เราเป็นตาเดียว เสียงกรี๊ดกร๊าดซุบซิบดังลอดหมวกกันน็อคเข้ามาให้ได้ยิน


"แก... ดูคู่นั้นดิ หล่อมากกก!"


"คนซ้อนงานดีเวอร์ กล้ามแน่นทะลุเสื้อเลยอะ!"


แหงล่ะสิ... ก็ไอ้ไบซันมันใส่เสื้อยืดตัวเล็กของผมจนรัดรูปโชว์มัดกล้ามแทบจะระเบิดขนาดนั้น


ดูเหมือนไอ้คนซ้อนท้ายจะรู้ตัวว่าตกเป็นเป้าสายตา แทนที่มันจะเขิน มันกลับงัดมารยามารออกมาใช้ทันที


หมับ!


วงแขนแกร่งที่โอบเอวผมอยู่แล้ว รัดแน่นขึ้นกว่าเดิมจนแทบจะหลอมรวมเป็นเนื้อเดียวกับผม เท่านั้นยังไม่พอ มันยังจัดการทิ้งน้ำหนักตัวลงมา ซบหน้าลงกับแผ่นหลังของผมอย่างออดอ้อน คางเกยอยู่บนไหล่ผมแบบจงใจโชว์ซีนหวานกลางสี่แยก


สายตาคมกริบของมันมองลอดชิลด์หมวกกันน็อคออกไปกวาดมองสาวๆ พวกนั้นด้วยแววตาของผู้ชนะ ราวกับจะส่งกระแสจิตบอกว่า


'มองไรครับ... นี่ผัวกู ห้ามยุ่ง'


"ไอ้เชี่ยไบซัน! มึงจะกอดแน่นทำซากอะไรวะ! อึดอัดโว้ย! คนมองกันหมดแล้ว!"


ผมตะโกนด่ามันผ่านลม แต่อยู่ใต้หมวกกันน็อคแบบนี้มันคงไม่ได้ยิน หรือแกล้งไม่ได้ยินก็ไม่รู้ เพราะมันยิ่งเอาหน้ามาถูไถหลังผมหนักกว่าเดิม


ผมถอนหายใจเฮือก... ปล่อยเลยตามเลยแม่ง ขี้เกียจด่า


จังหวะนั้นผมนึกขึ้นได้ว่าเรายังไม่รู้จักกันดีพอเลยด้วยซ้ำ ทั้งที่... เอ่อ... ลึกซึ้งกันไปขนาดนั้นแล้ว


"เอ้อ... ไบซัน" ผมเอี้ยวคอไปถามมัน "ถามจริงๆ เหอะ มึงเรียนคณะอะไรวะเนี่ย"


"หือ?" มันขยับหน้ามาใกล้หูผม "ถามทำไมจ๊ะ อยากรู้ประวัติว่าที่แฟนเหรอ"


"กวนตีน! กูถามดีๆ! ก็เห็นมึงตัวควายขนาดนี้ แรงก็เยอะชิบหาย... เลยสงสัยเฉยๆ"


ไบซันหัวเราะหึๆ ในลำคอ


"กูอยู่วิทยาศาสตร์การกีฬา... ปี 3"


"อ๋อ... มิน่าล่ะ..."


ผมพึมพำกับตัวเองเบาๆ ถึงบางอ้อทันที... มิน่าล่ะแม่งถึงได้อึด ถึก ทน ขนาดนี้! แถมแรงบีบแรงรัดเมื่อคืนก็มหาศาลจนผมแทบเดี้ยง ที่แท้ก็นักกีฬานี่เอง


"รู้งี้กูไม่น่าหาเรื่องใส่ตัวเลย..." ผมบ่นอุบอิบ


"อะไรนะ? ไม่น่าหาเรื่องเอากูเหรอ?" หูดีนักนะมึง! "เสียใจด้วยนะจ๊ะ เปลี่ยนใจไม่ทันแล้ว ของซื้อแล้วห้ามคืน สินค้าแกะกล่องใช้งานแล้วด้วย... รับผิดชอบยาวๆ ไปเลยครับ"


ไฟเขียวพอดี ผมเลยจัดการบิดคันเร่งกระชากออกตัวแรงๆ ให้หน้าหงายเงิบเป็นการแก้แค้น


"เหวอ! ปืน! แกล้งเมียอีกแล้วนะ!"


ผมเลี้ยวรถบิ๊กไบค์คันยักษ์เข้ามาจอดเทียบท่าหน้าตึกคณะวิทยาศาสตร์การกีฬา แหล่งรวมชายฉกรรจ์กล้ามโต


ทันทีที่เครื่องยนต์ดับลง กลุ่มเพื่อนของไอ้ไบซันที่นั่งจับกลุ่มกันอยู่หน้าตึกก็หันมามองเป็นตาเดียว พวกมันแต่ละคนตัวใหญ่บึกบึน ใส่เสื้อกล้ามโชว์มัดกล้ามกันให้พรึ่บ พอเห็นเพื่อนตัวเองซ้อนท้ายผู้ชายแปลกหน้ามา แถมยังเดินลงจากรถด้วยท่าทางกระย่องกระแย่งแปลกๆ พวกมันก็เริ่มโห่แซวกันทันที


"เฮ้ย! ไอ้ซัน! เมื่อวานไปไหนมาวะ!"


"นั่นใครมาส่งวะ! หน้าตาดีซะด้วย... เมียเหรอวะ!" หนึ่งในนั้นตะโกนถามเสียงดังลั่นพร้อมเสียงหัวเราะครื้นเครง


ผมรีบตวัดขาตั้งรถลง กะว่าจะรีบโยนกุญแจคืนให้มันแล้วชิ่งหนีไปให้ไวที่สุด ไม่อยากจะเสวนากับแก๊งคนเถื่อนพวกนี้


แต่ไอ้ไบซันดันเล่นนอกบท!


มันรับกุญแจรถจากมือผมไป แล้วหันไปยักคิ้วหลิ่วตาให้เพื่อนฝูง ก่อนจะตอบกลับไปเสียงดังฟังชัด ชนิดที่ว่าได้ยินกันทั้งลานจอดรถ


"เมียพ่องดิ! นี่ 'ผัว' กูต่างหาก!"


"......"


บรรยากาศเงียบกริบเหมือนใครกดปุ่มปิดเสียง เพื่อนๆ นักกล้ามของมันอ้าปากค้าง ตาถลนแทบจะหลุดออกมานอกเบ้า บางคนถึงกับทำขวดน้ำหลุดมือ


"ผ... ผัว!?"


เสียงอุทานประสานกันด้วยความช็อกโลก


ผมรู้สึกเหมือนหน้าตัวเองกำลังจะระเบิดเป็นโกโก้ครั้นช์ ความอับอายพุ่งทะลุปรอท! ไอ้เชี่ยไบซัน! มึงจะประกาศให้โลกรู้ทำซากอะไร!


"เออ! ผัวกูเอง จบนะ!" ไบซันยังไม่หยุด มันยืดอกรับอย่างภาคภูมิใจ


"ไอ้เชี่ย..." ผมสบถลั่น รีบยัดหมวกกันน็อคใส่มือมันอย่างแรงแทบจะกระแทกหน้าอก


"กูไปล่ะ! อย่ามาให้กูเห็นหน้าอีกนะมึง!"


ผมตะคอกใส่หน้ามันเพื่อกลบเกลื่อนความอาย แล้วรีบจ้ำอ้าวเดินหนีออกมาจากตรงนั้นทันทีโดยไม่หันหลังกลับไปมอง พยายามเดินให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้


เสียงหัวเราะชอบใจของไอ้ไบซันกับเสียงโวยวายแตกตื่นของเพื่อนมันยังดังไล่หลังมา แต่ผมไม่สนแล้วโว้ย!


ชาตินี้ขออย่าได้มาเจอะมาเจอกันอีกเลยนะมึง! พอกันทีกับความวายป่วงนี้! กลับไปเป็นคนแปลกหน้ากันเหมือนเดิมเถอะ สาธุ!






…


‘ผมโกรธจริงๆ นะ... ที่มันพูดเรื่องผมได้อย่างสนุกปาก’


ผมนั่งกัดฟันกรอดอยู่ในห้องเรียน ไม่รู้เรื่องเลยว่าอาจารย์กำลังสอนอะไรอยู่ เพราะในหัวผมมีแต่ภาพหน้ากวนตีนของไอ้ไบซัน กับคำพูดที่มันตะโกนบอกเพื่อนมันว่า 'นี่ผัวกู' วนเวียนอยู่ซ้ำๆ เหมือนเทปตกร่อง


มันไม่ใช่เรื่องตลกเลยนะเว้ย... เราเพิ่งรู้จักกัน (ในแง่ลึกซึ้ง) แค่คืนเดียว แถมสถานะก็ยังไม่ได้ตกลงอะไรกันชัดเจน แต่มันกลับเอาไปพูดปาวๆ เหมือนผมเป็นถ้วยรางวัลที่มันล่ามาได้


ครืด... ครืด...


มือถือบนโต๊ะสั่นเป็นรอบที่ร้อย ผมเหลือบตามองแจ้งเตือน


[Line: Bison_Buffalo] 'ผัวจ๋า... เลิกเรียนยัง' 'เค้าเลิกแล้วนะ รออยู่หน้าคณะตัวเอง' 'คิดถึงจัง อยากกอด'


ผมคว้าโทรศัพท์ขึ้นมา กดปิดเครื่องแล้วยัดลงก้นกระเป๋าเป้ทันที... รำคาญ! อย่าหวังว่าจะได้คุยกันเลยวันนี้


"วันนี้ผมเลยคิดว่าเรียนเสร็จแล้วจะรีบกลับบ้าน..."


ผมตั้งเป้าหมายแน่วแน่ พออาจารย์พูดว่า "เลิกคลาส" ปุ๊บ ผมก็รีบโกยของลงกระเป๋าปั๊บ กะว่าจะเดินออกประตูหลังแล้วพุ่งตรงกลับบ้านไปนอนโง่ๆ ตัดขาดจากโลกภายนอก


ผมเดินจ้ำอ้าวออกมาจากตึกคณะ พยายามทำตัวลีบที่สุดเพื่อไม่ให้ใครทัก แต่ดูเหมือนโชคชะตา (และเวรกรรม) จะไม่ยอมปล่อยให้ผมกลับไปนอนเลียแผลใจง่ายๆ


"เฮ้ยปืน! จะรีบไปไหนวะ!"


เสียงนรกดังขึ้นพร้อมกับแรงกระชากที่กระเป๋าเป้จนผมแทบหงายหลัง... ไอ้ท็อปกับแก๊งเพื่อนตัวดีของผมนั่นเอง


"กูจะกลับบ้าน!" ผมหันไปแยกเขี้ยวใส่พวกมัน


"กลับไม่ได้โว้ย! วันนี้โปรเจคผ่าน คะแนน A ยกกลุ่ม มึงลืมแล้วเหรอ!" ไอ้ท็อปกอดคอผมแน่น "ไปฉลองกันหน่อยดิวะเพื่อน ร้านเดิม จองโต๊ะแล้วเนี่ย ขาดมึงคนนึงงานกร่อยตายห่า"


"กูไม่ไป... กูไม่มีอารมณ์"


"เอาน่า... แดกแก้วเดียวแล้วค่อยกลับก็ได้ ไปนั่งเป็นไม้ประดับให้พวกกูหน่อย เร็ว!"


สุดท้ายความตั้งใจที่จะกลับบ้านของผมก็พังทลาย ผมถูกพวกมันลากถูลู่ถูกังยัดใส่รถ แล้วพาตรงดิ่งไปยังร้านเหล้าเจ้าประจำจนได้


ความตั้งใจที่จะกลับบ้านไปนอนเลียแผลใจแม่งพังทลายไม่มีชิ้นดี...


"หมดแก้ววว! แด่โปรเจคที่ผ่านแล้วโว้ยยย!"


เสียงชนแก้วดัง เกร๊ง สนั่นโต๊ะ ตามด้วยรสชาติขมปร่าบาดคอของแอลกอฮอล์ดีกรีแรงที่ไหลลงสู่กระเพาะ ตอนแรกผมก็นั่งหน้าบูดเป็นตูดลิงอยู่หรอก ใจมันยังเดือดดาลเรื่องไอ้เวรตะไลนั่นไม่หาย ยิ่งนึกถึงหน้ากวนตีนๆ ของมันที่ประกาศปาวๆ ว่าผมเป็นผัวมันกลางคณะ ผมยิ่งอยากจะเอาหัวโขกโต๊ะตาย


แต่พอเหล้าแก้วที่สาม... แก้วที่สี่... ผ่านไป...


ตื๊ด... ตื๊ด... ตื๊ดดด!


เสียงเบสหนักๆ ของเพลง EDM เริ่มกระแทกเข้ามาในโสตประสาท เลือดในกายมันเริ่มฉีดพล่าน ความกรึ่มเริ่มเข้าครอบงำ สติสัมปชัญญะเริ่มพร่าเลือน... แล้วความ 'แรด' ที่ซ่อนอยู่ลึกๆ มันก็ถูกปลุกขึ้นมา!


"เฮ้ยปืน! ลุกดิเพื่อน! เพลงมาแล้ว!" เพื่อนในกลุ่มตะโกนเรียก


"จัดไปดิค้าบบบ! รอเหี้ยไรล่ะ!"


ผมดีดตัวผึงลุกขึ้นจากโซฟา สะบัดความเครียดเรื่องไอ้ไบซันบ้าบอนั่นทิ้งไปจนหมดสิ้น ใครจะสนแม่งวะ! ตอนนี้กูคือราชาแห่งฟลอร์เต้นรำ!


ผมวาดลวดลายสเต็ปเทพที่ไม่ได้งัดออกมาใช้นาน เอวพริ้วไหวไปตามจังหวะเพลง แขนขาขยับอย่างเมามันส์ ชนิดที่ว่าเพื่อนๆ ยังต้องหลีกทางให้ ยิ่งเต้นผมยิ่งรู้สึกโล่ง ยิ่งเหงื่อออกผมยิ่งสะใจ


"ไอ้ชิบหายเอ้ยยย! ไปตายซะไอ้ไบซันนน!"


ผมตะโกนด่ามันแข่งกับเสียงเพลง (ในใจ) พร้อมกับควงเอวร่อนจนโต๊ะข้างๆ ต้องหันมามอง... คืนนี้กูจะเมาให้ลืมโลก


ผ่านไปชั่วโมงกว่า…


"อ้วกกกก... แค่กๆๆ!"


ผมโก่งคอขย้อนเอาทุกสิ่งทุกอย่างที่กินเข้าไปออกมาจนหมดไส้หมดพุง รสชาติขมปร่าของน้ำย่อยผสมแอลกอฮอล์มันบาดคอจนแสบไปหมด น้ำหูน้ำตาไหลพรากอย่างห้ามไม่อยู่


ผมกดชักโครกให้น้ำวนพัดพาความอัปยศพวกนั้นลงท่อไป แล้วทิ้งตัวนั่งแปะลงกับพื้นกระเบื้องห้องน้ำที่เย็นเฉียบ สองแขนกอดโถชักโครกไว้แน่นราวกับมันเป็นที่พึ่งสุดท้ายในชีวิต


"มึง..."


ผมเริ่มบทสนทนากับสุขภัณฑ์ตรงหน้า ด้วยน้ำเสียงอ้อแอ้เต็มประดา


"มึงเข้าใจกูใช่มั้ย... คุณชักโครก..."


ผมแนบแก้มร้อนผ่าวลงกับฝาชักโครกเย็นๆ เพื่อดับความร้อนในหัว โลกทั้งใบมันหมุนติ้วจนผมต้องหลับตาปี๋


"ทำไมชีวิตกูต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วยวะ..." ผมตัดพ้อกับความว่างเปล่า "กูอยู่ของกูดีๆ ... ก็มีควายธนูตัวนึงวิ่งเข้ามาชนเปรี้ยงเดียว... ชีวิตพังเลยกู"


ภาพใบหน้ากวนตีนของไอ้ไบซันลอยขึ้นมาในหัวอีกแล้ว ยิ่งนึกถึงตอนที่มันตะโกนหน้าคณะว่า 'นี่ผัวกู' ผมก็ยิ่งโมโหจนอยากจะทุบชักโครกให้แตก


"มันน่าอายนะเว้ย... มึงรู้มั้ยว่ามันน่าอายแค่ไหน..."


ผมชี้หน้าด่ารูระบายน้ำ


"กูเป็นถึงเดือนคณะนะเว้ย... สาวกรี๊ดตรึม... แล้วดูสภาพกูตอนนี้สิ... มานั่งคุยกับขี้เนี่ย! เพราะมันคนเดียวเลย... ไอ้ตัวซวย! ไอ้ไบซันบ้ากาม!"


"ฮึก... แล้วแม่งเสือก... เสือกเอาใจเก่งอีก..."


จู่ๆ อารมณ์น้อยใจก็ตีตื้นขึ้นมาซะงั้น


"ปากก็บอกว่ากูเป็นผัว... แต่แม่งทำให้กูใจสั่นตลอดเลย... กูเกลียดมัน... กูเกลียดที่กูเริ่มจะแพ้มันเนี่ยแหละ... เข้าใจมั้ยวะไอ้คุณชักโครก! ตอบสิวะ!"


ผมตบฝาชักโครกดังป้าบ ระบายความอัดอั้นตันใจที่บอกใครไม่ได้


"กูเหนื่อย... กูอยากกลับบ้าน... แม่อยู่ไหน... ปืนอยากกินไข่เจียวฝีมือแม่..."


ผมซบหน้าลงกับแขนตัวเอง สะอื้นฮึกฮักเหมือนเด็กหลงทาง สติสัมปชัญญะเหลืออยู่ไม่ถึง 5%


และในจังหวะที่ผมกำลังจะหลับคาโถส้วมนั่นเอง...


ครืด... ครืด... ครืด...


แรงสั่นสะเทือนจากกระเป๋ากางเกงยีนส์ทำเอาผมสะดุ้งเฮือก ผมขมวดคิ้วด้วยความรำคาญ ใครมันโทรมาขัดจังหวะคนกำลังซึ้งกับชักโครกวะ


ผมล้วงมือลงไปควานหาโทรศัพท์อย่างยากลำบาก นิ้วมือมันดูเกะกะไปหมด กว่าจะหยิบขึ้นมาได้ก็แทบทำร่วงลงโถส้วม ผมกดรับสายโดยไม่ได้ดูชื่อคนโทรเข้า แล้วเอาแนบหูด้วยความหงุดหงิด


"ฮัลโหล... ใครวะ..." เสียงผมแหบแห้งและยานคางจนตัวเองยังตกใจ


"ปืน! มึงอยู่ไหน! ทำไมกูไปหามึงที่บ้านไม่เจอ!"


เสียงตะโกนร้อนรนจากปลายสายดังทะลุแก้วหูเข้ามา ทำเอาผมต้องดึงโทรศัพท์ออกห่าง


"คุณน้าบอกว่ามึงยังไม่กลับบ้าน นี่มันดึกป่านนี้แล้วนะเว้ย!"


"อื๊ออ... มึงเป็นใครวะ มาตะคอกใส่กูทำไม..."


ผมหรี่ตามองหน้าจอโทรศัพท์ที่สว่างจ้าในความมืด พยายามเพ่งมองตัวอักษรที่เบลอเหมือนภาพสามมิติ


'ไอ้ไบซัน'


พอสมองอันน้อยนิดประมวลผลได้ว่าเจ้าของชื่อคือใคร... ความน้อยใจ ความโกรธ และความเมา มันก็ตีกันมั่วไปหมดจนระเบิดออกมา


"ไอ้สัสไบซัน! มึง... ฮึก... มึงจะตามจองเวรกูไปถึงไหนวะ!"


ผมตะโกนใส่โทรศัพท์ น้ำตาที่กลั้นไว้ไหลพรากออกมาซะงั้น


"ปืน... มึงร้องไห้เหรอ? มึงเมาใช่ไหมเนี่ย" น้ำเสียงของไบซันเปลี่ยนจากโมโหเป็นตกใจและอ่อนลงทันที "มึงอยู่ไหน บอกกูมาเดี๋ยวนี้"


"ไม่ต้องมายุ่ง! กูจะเมา... กูจะอ้วก... ก็เพราะมึงนั่นแหละ!" ผมพาลไปทั่ว "มึงเอาเรื่องกูไปพูด... มึงบอกว่ากูเป็นผัวมึงกลางคณะ... ฮือออ มึงทำให้กูอาย... ไอ้ควายไบซัน!"


ปลายสายเงียบไปอึดใจหนึ่ง ก่อนจะตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงที่ฟังดูรู้สึกผิดแต่ก็หนักแน่น


"เออ... กูผิดเอง กูขอโทษที่ปากพล่อย... แต่ตอนนี้กูเป็นห่วงมึงจะตายห่าอยู่แล้วเนี่ย!" มันขึ้นเสียงนิดๆ "บอกกูมาเร็วๆ ว่ามึงอยู่ร้านไหน กูจะไปรับ!"


"ไม่บอก... กูเกลียดมึง..."


"ปืน! อย่าดื้อ! ถ้ามึงไม่บอก กูจะขี่รถวนหาแม่งทุกร้านเหล้าในจังหวัดเนี่ยแหละ! จะเอาให้รู้กันไปเลย!"


"โอ๊ยยย! รำคาญญญ!" ผมทุบฝาชักโครกดังปัง "กูอยู่ร้าน The Moon! พอใจยัง!"


"เออ! แค่นั้นแหละ!" เสียงมันดูโล่งใจขึ้นมาทันที "รอตรงนั้นนะ ห้ามไปไหน ห้ามไปกับใครทั้งนั้น! อีก 10 นาทีตีนกูถึงร้าน! ถ้ากูไปถึงแล้วไม่เจอมึงนะ น่าดู!"


ติ๊ด!


มันชิงวางสายไปก่อนที่ผมจะได้ด่าต่อ


ผมทิ้งโทรศัพท์ลงบนตักอย่างหมดแรง เอนหัวพิงผนังห้องน้ำเย็นเฉียบอีกครั้ง


"ไอ้บ้าเผด็จการ..." ผมพึมพำกับตัวเอง มุมปากกระตุกยิ้มนิดๆ ทั้งที่น้ำตายังนองหน้า "จะมาจริงๆ เหรอวะ..."


ผมปล่อยมือถือร่วงลงบนตัก ตัดขาดการติดต่อจากโลกภายนอก


10 นาทีเหรอวะ... นานชิบหาย...


ผมฟุบหน้าลงกับแขนตัวเองที่พาดอยู่บนฝาชักโครก ความเย็นของเซรามิกช่วยบรรเทาความร้อนที่ใบหน้าได้นิดหน่อย แต่ความวิงเวียนในหัวนี่สิ เหมือนมีใครจับสมองผมใส่เครื่องปั่นน้ำผลไม้แล้วกดปุ่มเทอร์โบ


เสียงเพลงกระหึ่มจากข้างนอกดังอู้อี้เข้ามาในห้องน้ำ ผสมกับเสียงคนเดินเข้าเดินออก เสียงกดน้ำ และเสียงโวยวายของคนเมา


"ปืน... แม่... ปืนอยากกลับบ้าน..."


ผมพึมพำเพ้อเจ้อเหมือนคนบ้า สติเริ่มเลือนรางจนตาใกล้จะปิด


ปัง! ปัง! ปัง!


เสียงทุบประตูห้องน้ำห้องที่ผมนั่งอยู่ดังสนั่นหวั่นไหว จนผมสะดุ้งเฮือกแทบตกชักโครก


"ปืน! ปืน! มึงอยู่ในนี้ใช่มั้ย!"


เสียงตะโกนที่คุ้นเคยดังลอดเข้ามา... เสียงที่ฟังดูร้อนรนและเป็นห่วงจนปิดไม่มิด


ผมพยายามจะเอื้อมมือไปปลดล็อกประตู แต่แขนมันหนักอึ้งเหมือนถ่วงด้วยหิน ผสมกับความมึนที่ทำให้กะระยะผิดๆ ถูกๆ


"ปืน! ถ้ามึงไม่ตอบกูจะพังประตูเข้าไปนะเว้ย!"


"เออ... กู... อยู่..." ผมส่งเสียงแหบพร่าตอบกลับไป


แกร๊ก!


ทันทีที่ผมเขี่ยกลอนประตูออก ประตูก็ถูกกระชากเปิดออกอย่างแรงจนกระแทกผนัง


ร่างสูงใหญ่ของไบซันยืนหอบหายใจอยู่ตรงหน้า เหงื่อเม็ดโป้งเกาะพราวตามไรผม เสื้อยืดสีดำของมันชุ่มไปด้วยเหงื่อ หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงแรงๆ เหมือนคนที่วิ่งมาไกล


พอสายตามันปะทะเข้ากับสภาพของผมที่นั่งกอดชักโครกหมดสภาพ สีหน้าดุดันเมื่อกี้ก็เปลี่ยนเป็นอ่อนลงวูบหนึ่ง


"โธ่เว้ย... สภาพมึง..."


มันก้าวเข้ามาในห้องแคบๆ ทิ้งตัวลงนั่งคุกเข่าตรงหน้าผม ไม่รังเกียจพื้นห้องน้ำที่สกปรกเลยสักนิด มือหนาอุ่นจัดเอื้อมมาประคองแก้มผมให้เงยหน้าขึ้น


"ปืน... มองกู... ไหวมั้ยเนี่ย"


ผมปรือตามองหน้ามัน พยายามโฟกัสภาพที่ซ้อนกันไปมา


"ไบซัน... มึงมาจริงดิ..." ผมยิ้มโง่ๆ ออกไป "นึกว่ากูฝัน..."


"ฝันบ้าบออะไรล่ะ ตัวจริงเสียงจริงเนี่ย!"


มันดุเสียงเขียว แต่การกระทำกลับสวนทาง มันหยิบทิชชู่มาเช็ดคราบเปื้อนที่มุมปากให้ผมอย่างเบามือ แล้วใช้นิ้วหัวแม่มือเกลี่ยเช็ดเหงื่อที่หน้าผากผม


"ตัวร้อนจี๋เลย... กินเข้าไปเยอะขนาดไหนวะเนี่ย ไหนบอกจะไม่มาไง"


"ก็เพื่อน... เพื่อนมันลากมา..." ผมตอบเสียงอู้อี้ ซุกหน้าลงกับฝ่ามืออุ่นๆ ของมันอย่างโหยหา "กูอยากกลับบ้าน... พาปืนกลับบ้านหน่อย..."


พอได้ยินเสียงอ้อนของผม ไบซันก็นิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถอนหายใจยาว


"เออ... กลับบ้านกัน"


มันลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แล้วก้มลงมาช้อนตัวผมขึ้น


"เฮ้ย! มึงจะทำไร!" ผมร้องเสียงหลงเมื่อตัวลอยหวือขึ้นจากพื้น


"อุ้มไง! สภาพนี้มึงเดินไม่ไหวหรอก!"


ไบซันจัดการช้อนร่างผมขึ้นในท่า 'อุ้มเจ้าสาว' แบบเต็มยศ แขนแกร่งของมันรองรับน้ำหนักตัวผมได้สบายๆ เหมือนผมเป็นแค่นุ่น


"ไอ้เชี่ย! ปล่อย! อายคน!" ผมดิ้นพราดๆ ตีไหล่มันป้าบๆ "กูเป็นผัวนะเว้ย! มาอุ้มท่านี้ได้ไง!"


ไบซันก้มลงมามองหน้าผม แววตาจริงจังปนขำ


"ผัวเหี้ยไรสภาพเหมือนลูกแมวตกน้ำขนาดนี้... หุบปากแล้วซบลงมาเงียบๆ เดี๋ยวเมียพาผัวกลับบ้านเองครับ"


มันกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นจนหน้าผมจมลงไปกับแผงอกกว้างๆ กลิ่นน้ำหอมจางๆ ผสมกลิ่นเหงื่อของมันทำเอาผมรู้สึกปลอดภัยอย่างประหลาด... สุดท้ายผมก็หมดแรงจะดิ้น ยอมปล่อยให้มันอุ้มเดินออกจากห้องน้ำไปทั้งอย่างนั้น


"เฮ้ย! ไอ้ปืน! อยู่นี่เอง!"


เสียงตะโกนของไอ้ท็อปดังขึ้นขวางหน้า ไบซันชะลอฝีเท้าลง ผมแอบเหลือกตาขึ้นมองอย่างหวาดเสียว


ภาพที่เห็นคือไอ้ท็อปกับแก๊งเพื่อนอีก 3-4 คน ยืนเรียงหน้ากระดานขวางทางอยู่ สีหน้าพวกมันตอนแรกดูโล่งใจที่เจอผม แต่พอสายตาเลื่อนไปมองคนอุ้ม... จากโล่งใจก็กลายเป็น "ช็อกตาตั้ง"


พวกมันอ้าปากค้าง มองไล่ตั้งแต่หน้าหล่อๆ ของไบซัน ลงมาที่แขนล่ำๆ ที่กำลังอุ้มผมในท่าเจ้าสาว แล้ววกกลับไปมองหน้าไบซันอีกรอบ


"เฮ้ย... เดี๋ยวๆๆ ..." ไอ้ท็อปชี้นิ้วสั่นๆ มาที่หน้าไบซัน "มึงเป็นใครวะ! แล้วนั่น... อุ้มเพื่อนกูจะไปไหน! ปล่อยมันลงเดี๋ยวนี้นะเว้ย!"


เพื่อนคนอื่นเริ่มขยับตัวเข้ามาทำท่าจะแย่งตัวผมคืน แม้จะดูเกรงๆ กับขนาดตัวของไบซันที่สูงใหญ่กว่าพวกมันทุกคนก็ตาม


ผมกะว่าจะช่วยพูดแก้สถานการณ์สักหน่อย แต่ปากมันหนักอึ้ง จะพูดว่า 'เพื่อนกูเอง' ก็พูดไม่ออก ได้แต่ส่งเสียงอู้อี้ในลำคอ


แต่ไบซันกลับนิ่งสนิท... มันระบายยิ้มกว้างที่ดูเป็นมิตรสุดๆ (แต่นัยน์ตาดุชิบหาย) ส่งให้เพื่อนผม


"สวัสดีครับ"


มันทักทายเสียงนุ่ม ท่าทางสุภาพผิดกับลุคเถื่อนๆ "ผมมารับปืนน่ะครับ พอดีน้องเขาโทรไปบอกว่าไม่ไหวแล้ว"


"น้อง!?" พวกเพื่อนผมทวนคำพร้อมกัน "แล้วมึงเป็นอะไรกับมันวะ!"


ไบซันกระชับอ้อมแขนที่อุ้มผมแน่นขึ้นอีกนิด เหมือนจะโชว์พาว


"อ๋อ... ผมเป็น..." มันเว้นจังหวะนิดนึง ก้มลงมาสบตาผมที่กำลังเลิ่กลั่ก แล้วเงยหน้าไปยิ้มให้พวกนั้นใหม่ "คนสนิทครับ... สนิทมาก"


คำตอบกำกวมแต่การกระทำชัดเจนแจ่มแจ้งเล่นเอาเพื่อนผมใบ้กิน


"ปืนเมามากแล้ว แถมดูท่าทางจะปวด... เอ้อ ปวดตัวด้วย เดี๋ยวผมพาเค้ากลับบ้านไปพักผ่อนก่อนนะครับ"


มันพูดตัดบทอย่างรวดเร็วแต่สุภาพ


"ไม่ต้องห่วงนะครับ เดี๋ยวผมดูแลให้อย่างดี... ดีมากๆ เลยล่ะครับ ไปนะครับ"


พูดจบมันก็ค้อมหัวให้นิดนึง แล้วก้าวยาวๆ เบี่ยงตัวหลบกลุ่มเพื่อนผมที่ยืนงงเป็นไก่ตาแตก เดินฝ่าออกไปหน้าตาเฉย ทิ้งให้พวกนั้นยืนมองตามตาปริบๆ


"เฮ้ย... เดี๋ยว... หล่อชิบหายเลยว่ะ..." เสียงไอ้เจพึมพำไล่หลังมา


"คนสนิทเหรอวะ... หรือว่า..."


ผมได้ยินเสียงซุบซิบพวกนั้นแล้วอยากจะกัดลิ้นตายคาอกไอ้ไบซันให้รู้แล้วรู้รอด พรุ่งนี้กูจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนนน!


พอเดินพ้นประตูร้านออกมาปะทะลมหนาวข้างนอก อาการคลื่นไส้ที่อัดอั้นมานานก็ประทุขึ้นมาอีกระลอก


"อุ๊บ... อ้วกกกก!"


ผมผลักอกไบซันออกแล้วพุ่งไปเกาะต้นไม้ข้างลานจอดรถ โก่งคอขย้อนเอาเศษซากอารยธรรมที่เหลืออยู่ออกมาจนหมดก๊อก ทั้งน้ำตาและน้ำมูกไหลพราก หมดสภาพเดือนคณะโดยสิ้นเชิง


ฝ่ามืออุ่นๆ ลูบขึ้นลงที่แผ่นหลังผมอย่างหนักแน่นและเป็นจังหวะ ไม่มีความรังเกียจเจือปนเลยสักนิด


"เออ... เอาออกมาให้หมด จะได้โล่งๆ"


ไบซันประคองผมไว้ไม่ให้ล้ม พอมั่นใจว่าผมหยุดอ้วกแล้ว มันก็หยิบขวดน้ำที่ซื้อติดมือมาเปิดให้ผมบ้วนปาก แล้วใช้ชายเสื้อตัวเองเช็ดปากให้ผมหน้าตาเฉย


"ไหวมั้ยเนี่ย..." มันขมวดคิ้วมองสภาพผมที่ยืนโงนเงน "กูว่าขี่กลับไม่ไหวแน่ สภาพนี้ตกรถตายห่าพอดี นั่งแท็กซี่ทิ้งรถไว้เถอะ"


มันทำท่าจะล้วงมือถือขึ้นมาเรียกรถ แต่ผมที่สติหลุดลอยไปแล้วกลับรู้สึกกลัวขึ้นมาดื้อๆ ... กลัวว่าถ้าปล่อยมือจากมันแล้วมันจะหายไป


ผมคว้าชายเสื้อเชิ้ตของมันไว้แน่น ดึงกระตุกเบาๆ เหมือนเด็กขี้แย


"มึง..." ผมเงยหน้ามองมันด้วยสายตาฉ่ำเยิ้ม (จากพิษเหล้า) "มึงอย่าทิ้งกูนะ..."


ไบซันชะงักกึก มันก้มลงมองหน้าผมนิ่ง สายตาคมดุค่อยๆ เปลี่ยนเป็นอ่อนโยนจนใจผมกระตุก


มันขยับเข้ามาใกล้ โน้มใบหน้าลงมาประทับริมฝีปากอุ่นๆ ลงบนหน้าผากชื้นเหงื่อของผมแผ่วเบา... นุ่มนวลทะนุถนอมจนผมลืมหายใจ


"ไม่ทิ้งหรอกครับ..." เสียงทุ้มกระซิบชิดหน้าผาก "หลงขนาดนี้แล้ว จะทิ้งลงได้ไง"


คำพูดหวานเลี่ยนนั่นทำให้ผมหน้าร้อนวูบ


"งั้น... ไม่แท็กซี่นะ..." ผมงอแง "กลับรถมึง..."


ไบซันถอนหายใจยิ้มๆ ส่ายหัวให้กับความดื้อของผม


"เออๆ ตามใจคนขี้อ้อน"


มันถอดเสื้อแจ็คเก็ตยีนส์ตัวนอกของมันออก แล้วจับแขนผมทั้งสองข้างโอบรอบเอวสอบของมันไว้ จากนั้นก็ใช้แขนเสื้อแจ็คเก็ตผูกข้อมือผมมัดติดกับหน้าท้องมันแน่นหนา เหมือนเข็มขัดนิรภัยฉบับ D.I.Y.


"กอดแน่นๆ นะผัว เดี๋ยวเมียพาซิ่ง"


มันตบมือผมที่หน้าท้องมันแปะๆ ก่อนจะวาดขาคร่อมบิ๊กไบค์คันยักษ์ สตาร์ทเครื่องยนต์เสียงดังกระหึ่ม


ผมซบหน้าลงกับแผ่นหลังกว้างที่อบอุ่นเหมือนเตาผิงส่วนตัว หลับตาลงปล่อยให้ลมหนาวยามดึกปะทะหน้า


พอรถมอเตอร์ไซค์จอดสนิทที่หน้ารั้วบ้าน ไฟหน้าสาดส่องไปที่ประตูรั้ว และแน่นอน... แม่ผมยืนชะเง้อคอรออยู่แล้ว


ทันทีที่แม่เห็นสภาพลูกชายหัวแก้วหัวแหวนที่เมาแอ๋ คอพับคออ่อน แถมยังถูกเสื้อยีนส์มัดติดกับเอวผู้ชายตัวโตอย่างแน่นหนา แม่ก็ยกมือทาบอก


"ว้าย! ตายแล้วตาปืน! เป็นไงบ้างลูก!"


แม่รีบวิ่งมาดูผมที่ยังซบหน้าอยู่กับแผ่นหลังกว้างของไบซัน


"โถ่พ่อคุณ... เมาเละเลยสิเนี่ย แล้วนี่..." แม่มองเชือก (เสื้อ) ที่พันธนาการเราไว้ด้วยความอึ้ง


"สวัสดีครับคุณน้า" ไบซันยกมือไหว้แม่ทั้งที่ผมยังเกาะหลังมันอยู่ "ขอโทษที่พากลับมาดึกนะครับ ปืนเขาเมาหนักมาก ผมกลัวเขาตกเลยต้องมัดไว้แบบนี้"


"จ้ะๆ ไม่เป็นไรลูก ขอบใจมากนะที่มาส่ง... พาขึ้นห้องเลยลูก แม่เปิดประตูไว้ให้แล้ว"


ไบซันแก้ปมเสื้อออก แล้วจัดการช้อนตัวผมขึ้นอุ้ม (อีกแล้ว) เดินผ่านหน้าแม่ขึ้นบันไดไปอย่างคล่องแคล่ว โดยมีแม่มองตามด้วยสายตาปลื้มปริ่มระคนเป็นห่วง






...


ภายในห้องนอนของผม


ไบซันวางผมลงบนเตียงอย่างเบามือ แล้วยืนเท้าเอวมองสภาพผมที่เสื้อผ้าเลอะคราบอ้วกส่งกลิ่นเปรี้ยวหึ่ง


"เน่าชิบหายเลยผัวกู..." มันบ่นพึมพำ แต่ก็เดินไปหยิบกะละมังใส่น้ำกับผ้าขนหนูมาวางไว้หัวเตียง


"ลุกมาถอดเสื้อก่อน เร็ว"


มันจับผมลุกขึ้นนั่ง แล้วจัดการถอดเสื้อยืดที่เปื้อนคราบสกปรกออกทางหัว เผยให้เห็นท่อนบนเปลือยเปล่าที่เริ่มขึ้นสีแดงระเรื่อเพราะฤทธิ์เหล้า จากนั้นก็ปลดเข็มขัดและดึงกางเกงยีนส์ผมออกจนเหลือแต่บ็อกเซอร์ตัวจิ๋ว


ผ้าขนหนูชุบน้ำบิดหมาดๆ ไล้ไปตามแขนและหน้าอกผม ความเย็นของน้ำปะทะกับผิวที่ร้อนผ่าวทำเอาผมรู้สึกสบายตัวจนครางฮือในลำคอ


"อื้มม... เย็น..."


ผมปรือตามองหน้าหล่อๆ ของคนที่กำลังตั้งใจเช็ดตัวให้ผม เหงื่อที่เกาะพราวตามขมับมันดูเซ็กซี่ชะมัด... พอเห็นแบบนั้น สติสตังที่เหลืออยู่น้อยนิดก็สั่งการให้มือผมเริ่มอยู่ไม่สุข


ในขณะที่มันกำลังก้มลงเช็ดหน้าท้องให้ผม มือผมก็ค่อยๆ เลื้อยขึ้นไปวางแหมะบนหน้าอกแกร่งของมัน ลูบไล้ผ่านสาบเสื้อเชิ้ตที่เปียกชื้นเหงื่อ


"แน่นจังวะ..." ผมพึมพำ นิ้วมือซุกซนเริ่มแกะกระดุมเสื้อเม็ดบนของมันเล่น


"เฮ้ย... ปืน อยู่นิ่งๆ" ไบซันดุเสียงต่ำ จับมือผมออก


แต่คนเมาอย่างผมหรือจะฟัง ผมสะบัดมือออกแล้วส่งมือกลับไปลูบที่ต้นขาแน่นๆ ของมันแทน บีบคลึงเบาๆ แล้วค่อยๆ ไล่มือสูงขึ้นไปเฉียดเป้ากางเกงที่ตุงแน่น


"ซี๊ดดด... ไอ้ปืน!"


ไบซันสูดปากเสียงดัง หยุดมือที่กำลังเช็ดตัวทันที มันเงยหน้ามองผมด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป... จากความเป็นห่วงเริ่มกลายเป็นความปรารถนาที่ลุกโชน


"มึงอย่ายั่วได้มั้ยวะ..." เสียงมันแหบพร่า "เดี๋ยวกูทนไม่ไหว จับปล้ำอีกรอบนะมึง"


"ก็เอาสิ..." ผมท้าทายด้วยรอยยิ้มหวานเยิ้ม (แบบไม่รู้ตัว) "กลัวที่ไหน..."




--------------------------------
ฝากติดตามต่อหน่อยครับ
ขอคุณทุกท่านที่แวะมาอ่าน
และเติมกำลังใจให้นะครับ

nuangnut1996

สนุกมากครับ

ningnong

สนุกดี

pppoi

ขอบคุณนะ

darkbakura

ขอบคุณครับ

ningnong

ดูแลดี

bo69dy

ขอบคุนครับ

ธนภัทร

shota_jp

ขอบคุณ​มาก​ครับ​

aotmini

ขอบคุณครับ

Eakkadoor

ปืนจะโดนเสียบไหมเนี่ยยยยย อิอิ

ggg21

สนุกดีครับ

a_b_c

เสร็จแน่ไอ้ปืน

ttdddt

สนุกมากครับ