ลืมรหัสผ่าน
 สมัครเข้าเรียน
ค้นหา
ดู: 565|ตอบกลับ: 1

รักแห่งสยาม 2 p.7

[คัดลอกลิงก์]

โสด

   ศาสตราจารย์เอื้ออาทร
อาจารย์พิเศษ
ถ้าหากว่าซ้ำต้องขออภัยนะครับและขอโทษเจ้าของเรื่องด้วยนะครับเพราะว่าคัดลอกมาอีกที
: d  G' L) [+ _' K
ตอนที่ 7
( R0 s, j. ?2 G1 Mโต้งลืมตาตื่นขึ้นมาในตอนเช้า รู้สึกมึนหัวเล็กน้อย เห็นโดนัทที่นอนกอดก่ายเขาอยู่ข้างกายก็ต้องสะดุ้งสุดตัวด้วยความตกใจก้มลงมองดูตัวเองก็พบเพียงร่างเปล่าเปลือยของตัวเองที่ไม่มีแม้ผ้าสักชิ้นสวมอยู่นั่งลำดับเหตุการณ์เมื่อคืนที่เกิดขึ้นอย่างครุ่นคิดหนักก่อนจะรีบสวมเสือผ้าแล้วสาวเท้าเร็วๆออกจากบ้านโดนัทไป ระหว่างที่นั่งแท็กซี่กลับบ้านโต้งครุ่นคิดหนักอยู่ในใจไปตลอดทางยิ่งคิดก็ยิ่งเจ็บใจตัวเองที่เผลอไผลปล่อยใจไปกับความเย้ายวนของโดนัทได้แล้วนี่ถ้าทุกคนรู้มันจะเป็นยังไงแล้วความสัมพันธ์ระหว่างมิวกับเขาล่ะจะเป็นอย่างไรถ้ามิวรู้เข้าโต้งครุ่นคิดไปต่างๆนานาด้วยความลำบากใจอย่างยิ่งยวด กลับถึงบ้านในตอนเช้าซึ่งวันนี้เป็นเช้าวันเสาร์ ทุกคนจึงอยู่ในบ้านกันครบไม่มีใครออกไปไหนโต้งเห็นสุนีย์กำลังง่วนอยู่กับการทำอาหารเช้าในครัวด้วยสีหน้าเป็นสุขก็อดถอนใจไม่ได้ ครอบครัวของเขากำลังกลับมามีความสุข แต่เขาก็นำเรื่องเข้าบ้านอีกจนได้อยากจะภาวนาขอพรจากพระเจ้าให้โดนัทคิดว่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนนี้เป็นเรื่องที่ผ่านมาแล้วก็ผ่านไปไม่มีอะไรติดใจต่อกัน

8 |! Y% E3 s1 W$ q5 l“อ้าว…โต้ง นี่ไปค้างที่ไหนมาล่ะไปค้างที่ไหนก็น่าจะโทรบอกแม่บ้างนะ” สุนีย์ทักลูกเป็นเชิงต่อว่ากลายๆ
9 V6 ?) f1 A  m  P* tแต่สีหน้ายังคงยิ้มเยื้อนอยู่เหมือนไม่ได้ติดใจเอาความอะไร * Q2 ^* y  O+ w+ [$ T
“บ้านเพื่อนน่ะแม่ เผอิญว่าดื่มฉลองกันนิดหน่อยโต้งขอไปนอนก่อนนะครับ ไม่ต้องเรียกโต้งกินข้าวนะครับ โต้งกินมาแล้ว” โต้งเดินขึ้นบันไดไปด้วยท่าทางเพลียๆสุนีย์มองตามร่างลูกชายแล้วส่ายหน้ายิ้มๆอย่างเอ็นดูอยู่ในที แล้วก็ลงมือทำกับข้าวต่อขระที่กำลังทำกับข้าวอยู่นั้นเสียงโทรศัพท์ภายในบ้านก็ดังขึ้นสุนีย์ทำหน้าแปลกใจเล็กน้อยพลางคิดว่าใครกันนะโทรมาซะเช้าเชียว & N& w1 f6 x) t) ]0 R, s
“แม่เหรอคะ…โดนัทเองค่ะแม่”! O, z$ A; E, }( w; k5 {1 a
“โดนัทเหรอจ้ะ มีอะไรรึเปล่าโทรมาแต่เช้าเชียว”
. k& L* v5 j) {' a5 s: y  J“เอ่อ…” โดนัทอึกอักเล็กน้อยก่อนจะพูดต่อ“คือว่า…โต้งกลับมารึยังคะแม่”
2 L+ B' g: k% S& ?“อ๋อ…กลับมาแล้วจ้ะจะคุยกับโต้งเหรอ เพิ่งกลับมาแน่ะ มาถึงก็เดินขึ้นห้องไปเลย” สุนีย์บอกอย่างอารมณ์ดี “ไม่มีอะไรหรอกค่ะแม่เพียงแต่แปลกใจว่าทำไมโต้งออกมาแล้วไม่ปลุกโดนัทเลย ออกมาเงียบๆโดนัทตกใจหมดนึกว่าโต้งหายไปไหน”
2 G( F( s( N/ z1 }! i: I6 l“หนูว่าอะไรนะโดนัท โต้งปลุกใคร” สุนีย์ได้ยินไม่ถนัดจึงถามออกไปแต่ใจเธอเริ่มสั่นแล้ว " j  v7 i/ g. w: G4 f7 i
“ปลุกโดนัทไงคะแม่เมื่อคืนนี้โต้งมานอนค้างกับโดนัทที่บ้าน” 1 P" q0 X! Q$ y3 ?# E
“โต้งน่ะเหรอ…ไปนอนค้างกับหนูที่บ้าน”สุนีย์ทวนคำถามเสียงหลง . A/ J1 ]# a) x2 g6 {) |
“จริงเหรอเนี่ย” พลางคิดอยู่ในใจว่าทำไมพ่อแม่โดนัทถึงได้ปล่อยให้ลูกสาวพาผู้ชายไปนอนค้างที่บ้านแล้วสุนีย์ก็ได้คำตอบทันทีเมื่อโดนัทบอกอีกว่า “เมื่อคืนที่บ้านไม่มีใครอยู่พ่อแม่กับน้องๆพากันไปเยื่ยมญาติที่ต่างจังหวัด โต้งเขาเห็นว่าโดนัทอยู่คนเดียวเขาเลยอาสาจะอยู่เป็นเพื่อน โดนัทบอกเขาว่าอยู่คนเดียวได้ แต่เขาก็ไม่ยอมกลับแล้วเขาก็…”
( I8 c2 [+ a6 ^& H* a7 l“เขาทำอะไรโดนัทเหรอ…เขาทำอะไรโดนัท”สุนีย์ถามย้ำสองครั้ง รู้สึกหายใจติดๆขัดๆขึ้นมาเลยทีเดียว
- J8 s6 W! @; V3 x# T2 N. v: C# x1 Q“อย่าให้พูดเลยค่ะแม่ แม่ไปถามโต้งเองดีกว่าโดนัทเป็นผู้หญิง ไม่กล้าพูดเรื่องนี้หรอกค่ะ” สุนีย์ได้ยินเสียงโดนัทสั่นเครือเหมือนจะร้องไห้
4 x3 T" M4 g! C8 Z% I0 s“ที่โดนัทโทรมานี่ไม่ใช่อะไรนะคะแม่เพียงแต่เป็นห่วงที่โต้งหายไปดื้อๆไม่บอกสักคำ ก็เลยโทรมาถาม แค่นี้ก่อนนะคะแม่”โดนัทวางหูไปแล้ว แต่สุนีย์ยังคงถือหูโทรศัพท์ค้างอยู่อย่างนั้นคำบอกเล่าของโดนัทยังก้องอยู่ในโสตประสาทของเธอเต็มสองรูหูแตงซึ่งตื่นแล้วลงมาเห็นเข้าพอดีจึงร้องถาม ) L0 [3 `% T( v7 b! P1 l1 \+ o
“มีอะไรรึเปล่าคะแม่ สีหน้าไม่ดีเลย” / I7 P3 a  m4 s8 Z" q, u: C. H1 v
“แตงช่วยไปเรียกพ่อ แล้วก็ไปตามน้องที่ห้องลงมาที”สุนีย์บอกแตงเสียงเฉียบขาด แตงทำหน้างงๆยามมองหน้าสุนีย์ทำตามคำสั่งของสุนีย์แต่โดยดี แต่ภายในใจก็คิดไปว่าคงจะเกิดเรื่องไม่ดีขึ้นแน่นอนกรณ์นั่งกอดอกนิ่งๆมองสุนีย์ที่กำลังซักโต้งด้วยสีหน้าเคร่งเครียดอย่างกับทนายโจทย์ซักจำเลยก็ไม่ปานฝ่ายจำเลยก็ก้มหน้าก้มตาพูดเสียงอ่อยๆ จะแก้ตัวก็แก้ไม่ได้เต็มปาก เพราะทำลงไปจริงแต่ก็ไม่วายบอกว่าเหตุเกิดจากโดนัทไม่ใช่จากเขา “โต้งไม่ได้เริ่มก่อนนะแม่จะกลับบ้านแล้วด้วยซ้ำ แต่โดนัทก็รั้งไว้จะให้อยู่เป็นเพื่อนเขาให้ได้แถมยังเอาเบียร์มาให้กินอีก”
- Q3 }1 v3 a" i+ k9 W“แล้วเรามีอะไรกันอย่างที่เขาว่ารึเปล่า” สุนีย์ถามเสียงเครียด โต้งไม่พูดแต่พยักหน้ายอมรับสุนีย์หันไปมองหน้ากรณ์เป็นเชิงขอความเห็น แต่กรณ์ก็ไม่ออกความเห็นอะไรออกมาสุนีย์ก็ค้อนใส่ด้วยความหมั่นไส้คงจะสมใจแล้วล่ะสิที่ลูกชายเป็นชายสมชายด้วยการนอนกับผู้หญิงแต่นี่ไม่ใช่เวลาที่จะมาภาคภูมิใจกับการกระทำ* a" R: L. M4 }1 l& I+ n6 P
ของลูกนะ . `. U% @7 p/ I* o
“แม่รู้นิสัยลูกแม่ดีรู้ว่าโต้งพูดจริงเรื่องที่โต้งไม่ได้เป็นฝ่ายเริ่มก่อน แต่โต้งก็มีอะไรกับโดนัทผู้หญิงยังไงเขาก็เป็นฝ่ายเสียหาย นี่ถ้าพ่อแม่เขาเอาเรื่องขึ้นมาแล้วเราจะทำยังไง”" r" M- R2 j$ G! I( C
“โต้งไม่รู้…โต้งไม่รู้…แม่ โต้งไม่รู้ว่าจะทำยังไงดี” โต้งซบหน้ากับฝ่ามือแล้วร้องไห้ออกมาแตงที่นั่งข้างๆตบไหล่น้องชายเบาๆเป็นเชิงปลอบใจ 5 c! O/ v! F" M, B1 y
“เอาล่ะ…เอาล่ะ…ค่อยๆคิดแก้กันไปก็แล้ว อย่าเพิ่งไปกดดันลูกมันเลยแค่นี้มันก็เครียดจะแย่อยู่แล้ว” กรณ์ที่นั่งเงียบอยู่นานเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นมาบ้าง3 u( t$ s$ F8 j, S8 `
“เฮ้อ…หนักใจจริง” สุนีย์ถอนหายใจหนักหน่วง 1 ?+ x9 a9 t4 j+ S
“ฉันก็มีส่วนผิดที่ยอมให้หนูโดนัทมาที่ร้านอาหารด้วยวันนั้นถ้าไม่มาก็คงไม่เกิดเรื่อง”
0 W- ]# O6 a" {8 Z$ }9 O“อย่าโทษตัวเองไปเลยสุนีย์ใครจะไปรู้ล่ะว่าอะไรมันจะเกิดขึ้นบ้าง ถ้าเผอิญโดนัทเขาบอกพ่อแม่เขาขึ้นมา + h* ?) T/ _, p; y* ]/ [+ o
เราก็คอยดูท่าทีของเขาว่าจะเอายังไง” คืนนั้นโต้งนอนครุ่นคิดทั้งคืนทำไมเรื่องราวมันถึงได้กลับตาลปัตรไปได้ถึงเพียงนี้ คืนนั้นเขาคิดจะขอแม่ไปส่งมิว กะว่าจะนอนคุยกับมิวทั้งคืนให้สมกับความคิดถึงแท้ๆแต่กลายเป็นว่าเขากลับต้องไปมีอะไรกับโดนัทโดยที่เขาไม่ได้ตั้งใจถึงตอนนี้โต้งรู้สึกเกลียดโดนัทขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ทำไมโดนัทต้องทำลายความสุขของเขาด้วยนะ โต้งคิดไปถึงมิวมิวจะรู้สึกยังไงบ้างนะถ้ารู้ว่าโต้งไปมีอะไรกับโดนัท มิวจะโกรธไหมโต้งคิดไปต่างๆนานาแต่ไม่กล้าโทรไปหามิว เพราะรู้สึกละอายใจเหลือเกินตอนสายของวันรุ่งขึ้นที่บ้านของโต้งก็ต้องต้อนรับแขกชุดใหญ่ที่ทุกคนเตรียมใจกันอยู่แล้วว่าจะต้องมาแต่ไม่นึกว่าจะมาเร็วอย่างนี้ คุณประภาสและคุณหญิงเพียงจิตพ่อแม่ของโดนัทเป็นถึงนักธุรกิจใหญ่ที่มีชื่อเสียงในวงสังคมทั้งคู่แต่งตัวภูมิฐานเดินเข้ามาในบ้านด้วยสีหน้าบึ้งตึ้งโดยมีโดนัทที่เดินหงอยๆตามหลังมาด้วย หน้าตาของโดนัทในวันนี้ดูโศกเศร้ามาก
/ X- y6 [% [0 Z4 a' T* ^, w/ @“คุณกรณ์กับคุณสุนีย์ใช่มั้ย เรามาพูดกันตรงๆดีกว่าเรื่องที่ลูกชายคุณมาทำให้ลูกสาวฉันเสียหายเนี่ย คุณจะให้ฉันทำยังไง” คุณหญิงเพียงจิตเปิดฉากทันทีที่เข้ามาในบ้าน สีหน้าท่าทางเอาเรื่องไม่น้อย$ q, Y& F; D$ k- J/ A2 X0 T
“ก็แล้วแต่คุณหญิงเถิดครับผมต้องขอโทษแทนลูกชายผมด้วยที่ไปทำเรื่องไม่ดีในบ้านของคุณหญิง” กรณ์บอกอย่างสำนึกผิด
! O5 C7 ^5 r) ?$ W; i8 q% ?6 M+ O“ฉันไม่ต้องการคำขอโทษ โดนัทลูกสาวฉันไม่ใช่ลูกตาสีตาสาที่ไหนนี่ถ้าใครรู้เข้าก็ไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนแล้ว” 1 b/ [3 w/ {- g# \$ w
“แล้วคุณหญิงจะให้เราทำอย่างไรครับจะให้รับผิดชอบแบบไหนก็บอกมา” กรณ์เริ่มรู้สึกรำคาญแม่ของโดนัทขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้มองไปที่โดนัทก็เห็นเด็กสาวนั่งก้มหน้าน้ำตานองอยู่
6 E# b+ p1 R6 ]- G8 B“ตอนแรกก็กะจะเอาเรื่องหรอกนะเป็นเด็กยังเรียนมัธยมอยู่แท้ๆ แต่ดันมาทำเรื่องบัดสีกับลูกสาวฉันภายในบ้านกะจะจับเข้าโรงเรียนดัดสันดานเสียให้เข็ด แต่เห็นแก่ลูกสาวฉันโดนัทมันบอกมันรักเด็กเวรคนนี้ ฉันเห็นว่าเด็กมันรักกันก็ไม่เป็นไรไม่เอาเรื่องก็ได้ แต่จะให้แต่งกันมันก็เด็กเกินไปรอให้จบปริญญาตรีแล้วค่อยแต่งก็แล้วกัน ตอนนี้ก็ให้หมั้นกันไปก่อนคุณว่าฉันหาทางออกให้คุณดีมั้ยล่ะแบบนี้” สิ้นเสียงแผดๆของคุณหญิงเพียงจิตที่ดังลั่นบ้านสุนีย์ก็หันไปมองหน้าลูกชาย เห็นใบหน้าเรียบเฉยราวกับคนไม่มีชีวิตจิตใจก็อดที่จะเบือนหน้าไปอีกทางเพื่อกลั้นน้ำตาไว้ไม่ได้สุนีย์รู้ดีเต็มอกว่าโต้งไม่ได้รักโดนัทยายคุณหญิงมาขีดเส้นทางชีวิตของลูกชายเธออย่างนี้หัวอกคนเป็นแม่อย่างสุนีย์ก็แทบสลาย เพราะรู้ดีว่าโต้งจะหาความสุขไม่ได้เลยในอนาคต
6 K5 t7 W9 J* r# r“ก็แล้วแต่คุณหญิงเถิดครับจะจัดการให้หมั้นกันวันไหนก็บอกมาได้เลย” กรณ์ลงความเห็นแล้วก็หันไปมองหน้าโต้ง รู้สึกสงสารลูกขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก 0 E$ D/ q( ]( o; W6 ]; s  b" m
“ฉันบอกแน่ แต่ฉันไม่จัดใหญ่หรอกนะหมั้นเงียบๆพอให้รับรู้กันไว้ทั้งสองฝ่าย โน่น…ตอนแต่งโน่นค่อยจัดงานใหญ่แต่ก็ไม่ใช่ว่าพอหมั้นกับลูกฉันแล้วจะไปคบใครสะเปะสะปะไม่ได้นะ ต้องรักลูกสาวฉันคนเดียว”คุณหญิงเพียงจิตยื่นคำขาดแล้วมองไปที่หน้าโต้งโต้งพยักหน้ารับคำของคุณหญิงด้วยหยาดน้ำตาที่ขังอยู่เต็มตาแต่เขาพยายามกลั้นไม่ให้ไหลออกมาให้ใครเห็น โต้งมองไปที่โดนัทอย่างเจ็บแค้นใจไม่มีวันเสียหรอกที่เขาจะรักผู้หญิงที่ทำลายอนาคตของเขาได้
) x9 p! n+ \; q/ V“มิว…หญิงได้ข่าวจากเพื่อนๆว่าโต้งกลับมาแล้วมิวได้เจอโต้งบ้างมั้ย” หญิงถามมิวในวันหนึ่งที่ได้พบกัน   a+ H0 x; o6 e. _
“เจอแล้ว” มิวตอบหญิงไปด้วยสีหน้าเคร่งขรืม
  o" c2 i' b" c“แล้วโต้งเป็นไงสบายดีมั้ย”
1 x  S1 B! v1 @- y. O) {) }“ก็คงสบายดีมั้ง” หญิงสังเกตเห็นท่าทางมิวดูผิดปกติไปยามเอ่ยถึงโต้งดูเย็นชาบอกไม่ถูก ' t' X+ U6 o0 U1 Z
“มีปัญหาอะไรกับโต้งรึเปล่ามิว” ( J1 d8 E7 k5 e) s% E" Y
“ไม่มีอะไรนี่”
% Q5 J% |; f6 E" v+ Z“แต่สีหน้ามิวมันฟ้องนะ” หญิงยังคงซักไซ้ด้วยความเป็นห่วง
& d5 a  q  g% U2 O“ไม่มีอะไรหรอกหญิง” มิวตอบสั้นๆ0 _, h& d; X. P/ C# m  U7 k
“แต่ดูท่าทางมิวเวลาพูดถึงโต้ง ดูห่างเหินมากเลยนะ”หญิงมองหน้ามิวแล้วกล่าวเสริมว่า
% A7 E) ^& u- j, t& S“มีอะไรก็บอกกันได้นะ ถ้ายังเห็นว่าหญิงเป็นเพื่อนมิวอยู่”มิวนิ่งงันไปแต่ก็หันมาส่งยิ้มกว้างให้หญิงพร้อม
# P, ?- q' {3 r4 r& Pบอกว่า 9 S, w4 T0 [( U& V8 d, ^4 H8 a
“หญิงไม่ต้องห่วงหรอก โต้งกับเราเข้าใจกันดีไม่มีปัญหาอะไรอย่างที่หญิงคิดหรอกนะ สบายใจได้” มิวยังคงปกปิดความรู้สึก
  u2 h* s) C+ T0 h7 p' W7 x“ไม่มีอะไรก็ดีแล้ว ถ้ามีปัญหาอะไรก็บอกหญิงได้นะ หญิงพร้อมรับฟังเสมอ”หญิงบอกยิ้มๆ ขณะที่มิวเพ่งพิศมองหญิงเห็นว่าหญิงแต่งตัวสวยเป็นพิเศษจึงถามหญิงว่า
+ d7 u. B2 }$ a4 s“จะไปไหนเหรอ แต่งตัวซะสวยเชียว” หญิงยิ้มเขินๆแต่ก็บอกมิวไปว่า4 p( f: I0 E9 [$ |/ w! v. S$ D
“เอ็กซ์ชวนไปดูหนังน่ะ มิวอยากไปด้วยกันมั้ย” ) V' o2 Y, p1 C2 w: M' O! a0 [
“ไม่หรอก ตามสบาย เราไม่อยากไปเป็นก้างอ่ะ” $ p4 N+ z2 _* k! D+ T9 q, I
“งั้นหญิงไปก่อนนะ” หญิงบอกลามิวมิวมองตามร่างหญิงไปจนลับตา รอยยิ้มผุดขึ้นที่มุมปากของมิวหญิงเป็นคนดีและเอ็กซ์ก็เป็นคนดี สองคนนี้รู้จักกันเพราะเขาแนะนำให้รู้จักความสัมพันธ์ถูกสานขึ้นในเวลาอันรวดเร็วมิวรู้สึกดีใจด้วยที่สองคนนั่นได้เป็นแฟนกัน มิวคิดไปถึงโต้ง ป่านนี้โต้งกำลังอะไรอยู่นะจะโทรไปหาก็ไม่กล้าโทรเพราะคิดว่าโต้งอาจรู้สึกไม่ดีกับเขาเหมือนก่อนก็ได้เพราะมีโดนัทอยู่ข้างกายตั้งแต่วันที่เจอกันที่ร้านอาหารก็ไม่ได้เจอกันอีกเลยนึกน้อยใจเหมือนกันที่โต้งไม่โทรหาเขาบ้างเลย บางทีโต้งอาจจะลืมเข้าไปแล้วก็ได้
. c  p' Q/ [# Q3 _) Q“โต้ง…เราคิดถึงโต้งนะ” มิวรำพึงรำพันออกมาน้ำตาเจ้ากรรมก็ดันไหลพรากออกมาอย่างที่ไม่อาจจะกลั้นเอาไว้ได้เสร็จจากงานหมั้นไปได้ไม่กี่วัน โต้งดูซึมเซาลงไปมาก คิดถึงมิวใจแทบขาดแต่ก็ไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นคุยกับมิวยังไงดีสุนีย์เห็นโต้งนั่งซึมอยู่ก็เลยเดินเข้ามาหาเพื่อจะปลอบใจโต้งสุนีย์แตะไหล่โต้งแล้วทรุดตัวลงนั่งคู่กับโต้งบนโต๊ะม้าหินบริเวณสนามหญ้าหน้าบ้าน
2 i; o0 H7 X. Y- A2 u! G2 n“แม่ไม่เคยนึกมาก่อนเลยว่าลูกของแม่จะมีคู่หมั้นตั้งแต่อายุไม่ถึง20 เป็นความผิดของแม่เองที่ทำให้โต้งต้องเป็นแบบนี้” สุนีย์กล่าวเสียงเศร้า ! Y( d" b( E* {( Q9 O
“ไม่ใช่ความผิดของแม่หรอกครับถ้าจะโทษก็ต้องโทษโดนัทที่ทำให้โต้งเป็นแบบนี้” 8 P9 }! v# H0 ~3 K6 d3 U# z8 ~* m
“อึดอัดใจล่ะสิ”
" t" B, D  Q) b+ s0 e+ B4 V, Z“ครับแม่…ยอมรับว่าอึดอัดมากต่อไปนี้ไม่รู้เหมือนกันว่าจะต้องเจอกับอะไรบ้าง ไม่อยากจะคิดเลย” สุนีย์
/ Z4 L; `2 b. j' F+ Zเอื้อมมือไปกอดไหล่โต้งไว้แนบแน่นฉับพลันหยาดน้ำตาของสุนีย์ก็ไหลอาบแก้มลงมาเป็นทาง
- m" ^) z) g4 R$ l* [. I“คนเป็นแม่เมื่อเห็นลูกมีความทุกข์จิตใจก็พลอยหดหู่ไปด้วย ต่อไปนี้สิ่งเดียวที่โต้งต้องทำคือยอมรับสภาพ
! U$ {6 C" L( E8 h7 G" e3 ~- Bกับสิ่งที่เราเป็น แล้วอยู่กับมันให้ได้อย่างมีความสุขนะลูกแม่รู้ว่ามันยาก แต่เพื่อตัวโต้งเองโต้งก็ต้องทำให้ได้
; F1 @* F& I0 T$ m3 }* A: Uนะลูก” " G9 A0 l! h$ Q  H6 y
“โต้งก็พยายามอยู่นะแม่แต่ทุกครั้งที่โต้งคิดถึงคนที่โต้งรัก โต้งก็ทำใจยอมรับสภาพที่เป็นอยู่นี้ไม่ได้”! \/ V( E/ J9 _, l) `+ n
“โต้งคิดถึงมิวใช่มั้ยลูก”
' K* q% i+ u1 h- C8 p“ครับ…แม่ คิดถึงมากแม้จะรู้ว่าไม่ควรคิดถึง แต่มันก็ห้ามใจไม่ได้” เสียงของโตงสั่นเครือยามเอ่ยถึงมิว“เหมือนกับว่าเราใกล้กันแต่เพียงใจ แต่กายเราไกลกันเหลือเกินต่อไปหลังจากนี้เราก็จะต้องห่างกันไปทุกทีทุกทีเหมือนเส้นขนานที่เคียงคู่กันไปแต่ไม่อาจบรรจบกันได้เลย” สุนีย์เพ่งมองร่องรอยแห่งความทุกข์บนสีหน้าของโต้งยามเอ่ยปากกับเธอแล้วอดใจหายไม่ได้ต่อไปนี้เธอจะต้องเฝ้ามองความทุกข์ของลูกชายไปอีกยาวนานการจำใจต้องแต่งงานกับคนที่ตัวเองไม่ได้รักเป็นอะไรที่ทุกข์ทรมานสาหัสสากรรจ์จริงๆ* M5 O8 b* R0 A5 q/ I- s
“ทำไมไม่ลองไปหามิวเขาดูล่ะลูกคุยให้เขาเข้าใจดีกว่าปล่อยไว้อย่างนี้ ทรมานใจกันเปล่าๆจะคบกันเพื่อนที่คอยให้กำลังใจกันก็ยังได้นะ”
6 v  g0 z! L+ V“โต้งจะทำตามคำที่แม่บอกครับแต่จะให้โต้งคบกับมิวแบบเพื่อนโต้งคงทำใจไม่ได้เพราะความรู้สึกของเราสองคนมากลึกล้ำเกินกว่าคำว่าเพื่อนมากมันคงทรมานน่าดูถ้าเราต้องทนเห็นคนที่เรารักอยู่บ่อยๆแต่เราก็เป็นได้แค่เพื่อนกันเท่านั้น อย่างนี้สู้ไม่เจอกันเสียเลยจะดีกว่า”สายตาของโต้งเหม่อมองออกไปไกล ดูเลื่อนลอยและไร้จุดหมายไปทางความรู้สึกแบบนี้เหมือนคนที่กำลังจะจมน้ำแต่ก็ไม่รู้ว่าตัวเองจะตะเกียกตะกายยังไงให้โผล่พ้นมาเหนือน้ำได้ตั้งแต่โต้งกับโดนัทได้หมั้นกันแล้ว โดนัทก็เข้ามาเฝ้าวนเวียนกับชีวิตความเป็นอยู่ของโต้งแทบทุกวันเธอมักมาขลุกที่บ้านของโต้งในตอนเย็นหลังเลิกเรียนบางทีก็คะยั้นคะยอจนน่ารำคาญให้โต้งไปกินข้าวเย็นกับพ่อแม่ของเธอที่บ้านและทุกครั้งที่โต้งไปกินข้าวบ้านโดนัท โต้งจะรู้สึกอึดอัดทุกครั้งไปเพราะคุณประภาสและคุณหญิงเพียงจิตนอกจากเจ้ายศเจ้าอย่างแล้วยังชอบซักไซ้ไล่เรียงเขาไปเสียทุกเรื่องจนโต้งคิดว่าพ่อแม่ของเขายังไม่จุกจิกกับเขาขนาดนี้เลยนี่ขนาดเพิ่งหมั้นกันโต้งยังอึดอัดกับครอบครัวของโดนัทขนาดนี้แล้วต่อไปในอนาคตเล่าถ้าต้องแต่งงานกันแล้วใช้ชีวิตอยู่ด้วยกันเขาจะต้องทนกล้ำกลืนไปได้สักเพียงไหน สัปดาห์นี้โต้งรู้สึกดีกว่าสัปดาห์ก่อนๆมากเพราะไม่มีโดนัทมากวนใจ เนื่องจากโดนัทจะต้องไปต่างประเทศกับครอบครัวของเธอวันที่เขาไปส่งเธอที่สนามบิน โดนัทกระเง้ากระงอดกับเขาน่าดูท่าทางอาลัยอาวรณ์ของโดนัทยามที่จะต้องห่างเขาเป็นเวลาหลายวันไม่ทำให้เขาเกิดอารมณ์ร่วมไปกับเธอสักนิดในใจอดคิดไม่ได้ว่าถ้าโดนัทไปสักเดือนก็คงจะดีไม่น้อย เมื่อไม่มีโดนัทมากวนใจโต้งก็ตัดสินใจโทรหาใครคนหนึ่งที่เขาคิดถึงมาตลอดก่อนจะโทรโต้งชั่งใจอยู่นานเพราะไม่รู้ว่าจะเริ่มต้นยังไงดีแต่แล้วก็ตัดสินใจโทรไปหาอีกฝ่ายจนได้ “โต้งเหรอมีอะไรรึเปล่า” น้ำเสียงของมิวราบเรียบเป็นปกติฟังดูเหินห่างชอบกล โต้งอึกอักเล็กน้อยก่อนจะกรอกเสียงลงไปในโทรศัพท์
& @3 }$ A7 F9 @/ Q! t5 L" ^ “ก็…ก็ได้อ่ะเพิ่งเสร็จจากคอนเสิร์ต กำลังจะกลับบ้าน”
9 H$ L( d  F3 T$ V9 H0 g8 Q“ให้เราไปหาที่บ้านได้มั้ย” มิวเงียบไปครู่หนึ่งแต่แล้วก็บอกโต้งด้วยเสียงสั่นๆว่า
4 k8 d: c% i  u+ q“ว่างแล้วเหรอถึงคิดจะมาหาเราได้” น้ำเสียงมิวออกอาการน้อยใจจนโต้งรู้สึกได้
7 j  q& s' ^' [4 u9 x# _  u“มิวโกรธเราเหรอ”
0 E. ~! u2 Y$ o. O! }; T“เราไม่มีสิทธิ์ไปโกรธโต้งหรอกเพราะหลังจากวันนั้นที่เจอกัน เราก็ไม่ได้ติดต่อไปหาโต้งเหมือนกัน” 6 z* ?3 e7 `2 F# D4 A! A$ U1 w
“แต่เราอยากเจอมิวนะ มีเรื่องอยากจะคุยกับมิวด้วย”" ]  }/ M/ r" h# y
“สำคัญมากมั้ย”
; \$ v8 _$ O2 J, Y3 R# G. h: ~4 s* D“โธ่…มิว อย่าทำอย่างนี้ดิเราอยากจะบอกว่าเราคิดถึงมิวมาก แต่…แต่…” โต้งตัดพ้อ
9 E: a/ S) k) q1 d  O“แต่อะไรล่ะ” . ?' _: h, [" Q2 M# R4 ~- ]
“เอาเหอะมิวเราอยากจะบอกมิวว่าเรามีเรื่องบางอย่างที่สำคัญมากจะคุยกับมิวมิวให้โอกาสเราได้มั้ย” มิวนิ่งเงียบไปอีกแต่ในใจก็อยากให้โต้งไปหาใจแทบขาด อยากรู้เหมือนกันว่าเรื่องที่โต้งว่านั้นจะสำคัญขนาดไหน
6 T" Q4 C1 [, L6 n. t) I/ Yก็เลยตอบตกลงโต้งไป
6 L1 i8 F2 j% h' F“ก็ได้ มาหาเราตอนสี่ทุ่มนะ เราจะถึงบ้านตอนนั้น”โต้งมาถึงบ้านมิวตามเวลานัด
& O5 Y8 x$ j: o% H) B' ]1 `: l* wมิวเปิดประตูบ้านต้อนรับโต้งด้วยสีหน้าเฉยชาแต่เมื่อเห็นแววตาละห้อยของโต้งที่มองมา ใจของมิวก็อ่อนยวบยาบลงไปในทันที
4 s' m1 {& c  B“เดือนกว่าแล้วสินะที่ไม่ได้มาที่นี่” โต้งบอกพลางยิ้มเศร้าๆให้มิวเมื่อเขาก้าวเข้ามาในบ้านฝ่ายมิวนั้นจับจ้องมองหน้าโต้ง คอยดูว่าโต้งจะพูดอะไรต่อ แต่โต้งกลับไม่พูดอะไรเพียงแต่ดึงร่างบางของมิวเข้ามาสวมกอดเอาไว้ในอ้อมแขน มิวมีสีหน้าตกใจในตอนแรกแต่ก็ยอมให้โต้งกอดไว้อย่างแนบแน่นแต่โดยดี โต้งซบหน้าบนไหล่มิวแล้วร้องไห้ออกมาเงียบๆจนมิวรู้สึกได้ถึงความชื้นจากหยาดน้ำตาของโต้งที่หยาดหยดลงบริเวณหัวไหล่ของมิวมิวโอบกอดโต้งไว้เช่นกัน
. ~4 t3 d' E1 H+ c4 S+ `9 H“โต้ง…โต้งเป็นอะไรรึเปล่า”มิวถามเสียงแหบพร่า
  r  N9 ]+ Y1 R, {“เราอยากกอดมิวเอาไว้อย่างนี้นานๆ” / @& j5 e& _# ]6 m: `
“โต้งมีปัญหาอะไรเหรอ” 7 E  {$ Y  C1 n# I
“เราขอขึ้นไปบนห้องได้มั้ย” 5 S' |" W" I8 N9 ~
“ได้สิโต้ง” มิวพาโต้งเดินเข้ามาในห้องทั้งคู่ทรุดตัวลงนั่งบนเตียงนอนพร้อมๆกัน แล้วมิวก็เอ่ยถามด้วยใจคอไม่สู้ดีว่า 4 S0 ]" Y% {; S' u, z, d! j
“บอกเราสิ…ใครทำอะไรโต้ง” โต้งยังไม่คตอบคำถามของมิว แต่กลับบอกว่า ) c7 U$ N1 E7 `1 [
“เราคิดถึงมิว คิดถึงมากแล้วก็อยากจะอยู่กับมิวไปนานๆ”
, Q$ t$ P# M# l9 D. Z“โต้งพูดแปลกๆแบบนี้เหมือนโต้งจะไม่ได้เจอเราอีกแล้วงั้นแหละ” มิวมองเสี้ยวหน้าเศร้าสลดของโต้งน้ำตามิวก็พาลจะไหลออกมาอีกคนเสียให้ได้ 7 H& H( c. ~: X' |* n( Y
“แล้วถ้าเกิดมันเป็นอย่างนั้นจริงๆล่ะมิวมิวจะทำใจได้ไหมถ้าเราจะไม่เจอกันอีก”
9 h/ b0 n5 F0 g$ U  x9 K“โต้งพูดอะไร…มิวไม่เข้าใจทำไมเราจะเจอกันอีกไม่ได้ เป็นเพราะน้ากรณ์กับน้านีเหรอที่ห้ามไม่ให้เราเจอกัน”“ไม่ใช่พ่อกับแม่หรอก” โต้งส่ายหน้าแล้วกล่าวต่อไปว่า$ ^2 R; h0 D' S; W/ M
“เพราะโดนัทต่างหากที่สร้างปัญหาให้เรา” มิวนิ่งอึ้งไปเมื่อได้ยินชื่อโดนัทมองหน้าโต้งก็รู้ว่าจุดประสงค์ของโต้งที่มาหาเขาในคืนนี้ไม่ใช่เรื่องเล็กๆซะแล้ว 4 m  ^/ ?: k6 K) m- K8 ]- `. F
“โดนัทเขาทำอะไรโต้งเหรอ” มิวถามเสียงสั่นเครือหยาดน้ำตาที่ขังอยู่เต็มตาเริ่มไหลเอ่อออกมา “เขาทำลายชีวิตเราตอนนี้เราหมั้นกับโดนัทแล้วนะมิว” หมั้น…คำนี้เสียดแทงใจมิวอย่างเหลือเกิน เป็นไปได้ไง ยังเด็กด้วยกันทั้งคู่แล้วทำไมโดนัทถึงได้มาหมั้นกับโต้งได้ มิวคิดอย่างสับสนไปหมด
7 r& X; w: R! p# n3 G“โต้งเล่าให้เราฟังอย่างละเอียดได้มั้ยว่าทำไมโดนัทถึงได้มาหมั้นกับโต้ง”โต้งเล่าให้มิวฟังช้าๆถึงเรื่องราวต่างๆที่เกิดขึ้นระหว่างเขากับโดนัทระหว่างที่เล่าไปน้ำตาเขาก็ไหลไป ส่วนคนฟังทั้งช็อคทั้งเศร้าใจกับเรื่องที่ได้ยินได้ฟังน้ำตาก็ไหลพรากลงมาเช่นกัน
. C& A0 Z2 \) d7 W. J- d“ต่อไป….ชีวิตของเราคงไม่ต่างอะไรกับพวกนักโทษที่ถูกขังอยู่ในคุก”โต้งบอกเสียงเศร้าเมื่อเล่าให้มิวฟังจบฝ่ายมิวที่นั่งกัดริมฝีปากตัวเองจนรู้สึกเจ็บนึกเกลียดขี้หน้าโดนัทขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ นึกไปว่าสักวันเมื่อโต้งต้องแต่งงานกับโดนัททั้งเขาและโต้งจะทำอย่างไร คงจะต้องพบกับความทุกข์ทรมานใจไปอย่างนี้ต่อไปน่ะหรือ
6 y  K9 V& [( c3 U9 _& b“ที่โต้งมาหาเราวันนี้เพราะต้องการจะบอกลาเราใช่มั้ย”ขณะที่ถาม ก็รู้สึกว่าใจตัวเองมันฝ่อแฟบลงไปจนเหลือเล็กนิดเดียว
2 n* M, q- ^4 j8 b/ f8 k$ p“เรามาคิดดูแล้วนะมิว ถ้าเราคบกันต่อไปเราเองก็ต่างจะสร้างปัญหาให้แก่กันไม่รู้จบหน้าที่การงานที่กำลังไปได้ดีของมิวก็จะต้องพังเพราะเราไหนเราก็จะต้องมาคอยหลบๆซ่อนๆจากโดนัทที่คอยตามเราทุกฝีก้าวเพื่อมาเจอมิวมิวคิดเหรอว่าชีวิตแบบนี้มันจะมีความสุข” สิ้นคำพูดของโต้งมิวก็ทิ้งร่างของตัวเองฟุบหน้าลงไปบนที่นอนแล้วสะอื้นไห้ออกมาจนตัวโยนความเสียใจของมิวทำให้โต้งดึงร่างมิวเข้ามากอดไว้แนบแน่นแต่มิวก็สะบัดร่างโต้งออกไปแล้วหันไปบอกกับโต้งว่า 6 d4 \  C: u7 {2 d5 d% C
“ถ้าคิดว่าเราจะไม่ต้องเจอกันอีก โต้งก็กลับไปเถอะกลับไปตอนนี้เลย” : T+ W; ]: ?% g1 B7 i
“มิว…มิว อย่าทำอย่างงี้ดิเรารักมิวนะ เราขอโทษที่เรานอกใจมิวจนทำให้เกิดเรื่องแต่เราอยากให้มิวรู้ว่าเราไม่ได้รักโดนัทเลยน๊า” โต้งยังคงดึงมิวมากอดรัดไว้ทางด้านหลังขณะที่มิวยังคงขัดขืนเพื่อให้ตัวเองหลุดจากพันธนาการของโต้งแต่ก็สู้แรงของโต้งที่ตัวใหญ่กว่าไม่ได้จึงยื้อยุดกันอยู่อย่างนั้นพร้อมกับร้องไห้ออกมาทั้งคู่สักพักทั้งคู่ต่างก็อยู่ในอ้อมกอดของกันและกันไม่มีคำพูดใดๆที่เปล่งเสียงออกมาจากปากของทั้งคู่ โต้งที่นอนมองเพดานนิ่งๆโดยมีมิวที่นอนหนุนหน้าอกโต้ง สายตาของมิวเหม่อมองไปที่ปลายเตียงในที่สุดมิวก็ตัดสินใจลุกขึ้น หยิบแผ่นซีดีเพลงโปรดของนันทิดาที่เคยฟังมานานมากแล้วตั้งแต่สมัยตัวเองยังเด็กแล้วก็เปิดเล่นเพลงนี้เพื่อโต้งและตัวเขาเองเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะจากลากัน + I" L. B( J" J, j+ t8 \* j
“จะเก็บเอาวันเวลาที่ดี ที่เรามีกัน ไว้เติมคืนและวันยามไม่มีเธอ จะเก็บไอรักที่เรายังมี ต่อกันค่ำนี้ ไว้เติมใจยามเธอห่างไกลจากนี้ไปนานผ่านเดือนพ้นปี อีกร้อยพันคืนที่มีก็คงเดียวดาย ขอไว้แค่คืนเดียวที่จะฝังตรึงในหัวใจ เพราะเป็นคืนสุดท้าย…ของเรา” นอนฟังอย่างซาบซึ้งด้วยกันกับบทเพลงที่มันตรงกับชีวิตของพวกเขาเหลือเกินในตอนนี้ ต่างคนต่างหันหน้ามามองกันต่างคนต่างซับน้ำตาให้กัน แล้วมิวก็บอกกับโต้งเสียงแผ่วว่า 4 b) ~+ c+ Z" X6 E
“จำคืนนี้ให้ดีนะโต้ง จำคืนสุดท้ายของเราให้ดีเพราะต่อแต่นี้ไปเราจะไม่มีวันคืนแบบนี้ด้วยกันอีกแล้ว” ' t  E6 t5 m3 L1 o4 g/ ]2 o3 _" e9 @
4 ปีผ่านไป 7 L/ X1 N8 ~0 Z7 G( V9 U4 C
“เอ็กซ์…มิว รอหญิงนานมั้ย”หญิงเดินยิ้มร่าเข้ามาหาเอ็กซ์และมิวที่นั่งรอหญิงอยู่ภายในบริเวณมหาวิทยาลัย( h( [0 l# Y0 i5 p- a
มิว เอ็กซ์ และหญิง สอบเอ็น ทรานซ์ติดที่มหาวิยาลัยแถบท่าพระจันทร์มิวกับเอ็กซ์เรียนอยู่คณะเดียวกัน
8 U5 ~& e0 c5 x/ V! Iส่วนหญิงเรียนอีกคณะหนึ่ง วันนี้เป็นวันสุดท้ายของการสอบรอเพียงแค่ผลการสอบเท่านั้นที่จะประกาศผลออกมาในไม่ช้าพวกเขาก็จะได้เป็นบัณฑิตมหาวิทยาลัยโดยสมบูรณ์
4 E* n+ {  Z7 z, Y“ทำข้อสอบได้มั้ย…หญิง” เอ็กซ์ถามแฟนสาว
  t+ k1 y6 z4 A- }/ p: o1 W“ก็พอได้อ่ะ แต่ก็ยังหวั่นใจอยู่”
( D& E, I" n2 H1 P9 n6 p“จะกลัวอะไร หญิงออกจะเรียนเก่งปานนั้น” มิวบอกยิ้มๆ
" ^, ~0 n3 a7 ^5 [“อย่าพูดเรื่องเรียนเลย เครียด…ไปหาอะไรอร่อยๆกินกันดีกว่าฉลองสอบเสร็จ” หญิงบอกชายหนุ่มทั้งสอง " B  v8 p7 W: q. `3 |8 v
แล้วก็พากันเดินออกไปนอกรั้วมหาลัยเมื่อถึงร้านอาหารเจ้าประจำแห่งหนึ่งที่อยู่ริมน้ำเจ้าพระยาทั้งสามก็เริ่มเปิดฉากพูดคุยถึงอนาคตของตัวเองที่จะเกิดขึ้นภายนอกรั้วมหาลัย 4 @# n% B  E& p. W
“จบแล้วหญิงจะไปทำงานอะไรเหรอ” มิวถามหญิงขณะกำลังใช้หลอดคนแก้วเครื่องดื่มตรงหน้า
  o: E2 g5 T/ P- U“ก็คงไปเป็นนักบัญชี ก็หญิงเรียนจบมาทางนี้นี่”“เขาว่ากันว่าสาวบัญชีมีแต่พวกทึมทึก หาแฟนไม่ค่อยได้บริษัทที่พี่สาวเราทำงานอยู่ พวกสาวบัญชีส่วนใหญ่ยังโสดทั้งนั้นแล้วแต่ละคนก็รุ่นใหญ่กันทั้งนั้น ดีนะที่พี่สาวไม่ได้ฝ่ายบัญชีหนุ่มๆก็เลยตรึมสับหลีกกันแทบไม่ไหว” เอ็กซ์ว่าพลางปรายหางตามองหญิงล้อๆ
7 |8 H6 W' G9 |! {5 V“ไม่เห็นจะกลัวเลยเรื่องไม่มีแฟนเดี๋ยวถ้าได้เข้าทำงานนะจะแต่งตัวให้สวยเลิศไปเลยหญิงจะไม่เป็นสาวบัญชีอย่างที่เอ็กซ์ว่าหรอก อย่างหญิงต้องมีหนุ่มมาห้อมล้อมมากมายแล้วก็เลือกคนที่ดีที่สุด ส่วนที่เคยคบกันอยู่ตอนเรียนก็จะโละทิ้งไปเลย” หญิงตอกกลับเอ็กซ์บ้าง เรียกเสียงหัวเราะร่วนจากมิว
8 }, m# n4 D$ E! B; g7 H" I“เอาแล้วมั้ยล่ะเอ็กซ์ หญิงเขาพูดจริงทำจริงระวังจะตกกระป๋องน๊าจะบอกให้”
& `+ c- K/ i: V% R“กูไม่กลัวหรอก แน่จริงก็ลองหาใหม่ให้ได้ซี่จะดีกว่าของเก่าก็ให้มันรู้ไป” เอ็กซ์ท้าแล้วทำหน้าทะเล้นใส่หญิงหญิงก็แลบลิ้นใส่เป็นเชิงล้อเลียนกลับไปบ้างมิวมองเพื่อนซี้ทั้งสองตรงหน้าก็ส่ายหน้ายิ้มขันๆเหมาะสมกันยังกับผีเน่ากับโลงผุอย่างนี้ ไม่มีทางชายแลหางตามองใครใหม่ได้หรอกทังคู่นั่นแหละ
/ Y! w# G" A4 M0 C  |+ s3 J“ตกลงมิวกับเอ็กซ์จะทำงานเบื้องหลังที่ค่ายเพลงจริงๆเหรอ”หญิงหันมาสนใจถามเรื่องงานของมิวและเอ็กซ์บ้าง “ฮื่อ…มีคนมาชวนไปทำแล้ว ค่ายใหญ่ด้วยนะสั่งสมประสบการณ์ดนตรีจากวงออกัสต์มาเพียบ” 0 w) {# w! ]7 S$ s
“น่าเสียดายวงออกัสต์จัง ไม่น่ายุบวงเลยวันคอนเสิร์ตอำลาจำได้ว่าร้องไห้แทบเป็นแทบตายอยู่ข้างเวที”
0 c$ e4 h' w9 R- D* R0 J0 H8 a“มันถึงจุดอิ่มตัวแล้วล่ะหญิง 5 อัลบั้มในเวลา4 ปีกว่าก็น่าจะเพียงพอแล้ว ตอนนี้วงการเพลงมีเด็กใหม่ๆเข้ามาเยอะแยะอายุของการเป็นนักร้องมันจึงอยู่ได้ไม่นาน เพราะคนฟังมีทางเลือกเยอะสู้ผันตัวไปอยู่เบื้องหลังยังจะมั่นคงกว่า” เอ็กซ์อธิบายให้หญิงฟังถึงวงการเพลงในปัจจุบัน4 F4 |. D( t1 m0 h  ~, ^- L
“ในโลกนี้ไม่มีอะไรเป็นของเราอย่างแท้จริงหรอก ทุกอย่างต้องมีจุดจบในตัวของมันเองไม่มีอะไรหรือใครที่เราคิดว่าเราเป็นเจ้าของแล้วมันจะอยู่ได้นานกับเราตลอดไปแม้บางสิ่งเราจะรักมันมากก็ตาม” มิวพูดเป็นเชิงหลักปรัชญาชวนให้คิดหญิงกับเอ็กซ์หันไปมองหน้ากันเพราะคิดว่าคำพูดคมๆของมิวนั้นแฝงความนัยบางอย่างเอาไว้ ทั้งสองรู้ดีว่ามิวหมายถึงอะไรแล้วก็รู้ด้วยว่าสะเก็ดแผลที่อยู่ในใจมิวยังไม่มีทางจางหายไปง่ายๆแม้เวลาจะล่วงเลยผ่านมาถึงสี่ปีแล้วก็ตาม 1 E3 T9 a6 j/ @" b
“แหม…มิวตั้งแต่ใกล้จะจบนี่พูดจาเป็นผู้ใหญ่จังเลยแฮะดูปลงๆยังไงไม่รู้” หญิงพูดแซวเมื่อเห็นท่าทางมิวเริ่มขรึมลงไป
0 x9 H( O8 g" D! x5 w$ _9 d“ก็ต้องมีบ้างล่ะหญิงคนเราจะให้เป็นเด็กอยู่ตลอดเวลาได้ยังไง” ขณะที่พูดอยู่นั้นใจของมิวก็คิดไกลไปถึงใครคนหนึ่ง ที่ไม่เคยได้เจอะเจอกันมานานร่วมสี่ปีน่าแปลกที่แม้เวลาจะผ่านไปนานขนาดไหน แต่มิวก็ไม่เคยลืมได้เลยป่านนี้จะเป็นยังไงบ้างก็ไม่รู้ โดนัทนั่งรออย่างกระวนกระวายใจอยู่ในเวดดิ้งสตูดิโอแห่งหนึ่งแถวซอยทองหล่อมองดูนาฬิกาข้อมือก็ให้หงุดหงิดใจ โต้งไม่เคยมาตรงเวลาสักทียามที่นัดกับเธอโดนัทหยิบมือถือขึ้นมาเพื่อจะโทรตามจิกโต้ง โทรไปก็ไม่มีสัญญาณตอบรับ : f- }, I2 R  B
“น่าโมโหจริงๆ ดันปิดเครื่องอีก” โดนัทบ่นออกมาผู้จัดการร้านเวดดิ้งเห็นโดนัทมีท่าทางหงุดหงิดก็เลยพูดปลอบใจไปว่า
5 j/ U! d- v" l* ?2 ~6 m  M“คุณน้องอย่าเพิ่งหงุดหงิดไปเลยค่ะเดี๋ยวแฟนคุณน้องก็คงมา เอาแคตตาล็อกชุดแต่งงานไปดูพลางๆก่อนนะคะ” โดนัทรับเอาแคตตาล็อกจากผู้จัดการร้านที่ยื่นมาให้อย่างเสียไม่ได้ด้วยสีหน้าบึ้งตึงโต้งไม่เคยกระตือรือร้นเลยเรื่องแต่งงานที่จะจัดขึ้นปลายเดือนนี้
( v8 j/ x0 X4 H$ A4 f! s$ E" j9 G% K' n

นายกองค์การนักศึกษา

กระทู้
1
พลังน้ำใจ
10104
Zenny
2701
ออนไลน์
496 ชั่วโมง
โพสต์ 2020-5-11 11:39:01 | ดูโพสต์ทั้งหมด
ขออภัย! คุณไม่ได้รับสิทธิ์ในการดำเนินการในส่วนนี้ กรุณาเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง เข้าสู่ระบบ | สมัครเข้าเรียน

รายละเอียดเครดิต

A Touch of Friendship: สังคมจะน่าอยู่ เมื่อมีผู้ให้แบ่งปัน ฝากไวเป็นข้อคิดด้วยนะคะชาวจีโฟกายทุกท่าน
!!!!!โปรดหยุด!!!!! : พฤติกรรมการโพสมั่วๆ / โพสแต่อีโมโดยไม่มีข้อความประกอบการโพส / โพสลากอักษรยาว เช่น ครับบบบบบบบบ, ชอบบบบบบบบ, thxxxxxxxx, และอื่นๆที่ดูแล้วน่ารำคาญสายตา เพราะถ้าท่านไม่หยุดทีมงานจะหยุดท่านเอง
ขอความร่วมมือสมาชิกทุกท่านโปรดโพสตอบอย่างอื่นนอกเหนือจากคำว่า ขอบคุณ, thanks, thank you, หรืออื่นๆที่สื่อความหมายว่าขอบคุณเพียงอย่างเดียวด้วยนะคะ เพื่อสื่อถึงความจริงใจในการโพสตอบกระทู้ และไม่ดูเป็นโพสขยะ
กระทู้ไหนที่ไม่ใช่กระทู้ในลักษณะที่ต้องโพสตอบโดยใช้คำว่าขอบคุณ เช่นกระทู้โพล, กระทู้ถามความเห็น, หรืออื่นๆที่ทีมงานอ่านแล้วเข้าข่ายว่า โพสขอบคุณไร้สาระ ทีมงานขอดำเนินการตัดคะแนน และ/หรือให้ใบเตือนสมาชิกที่โพสขอบคุณทันทีที่เจอนะคะ

รูปแบบข้อความล้วน|โทรศัพท์มือถือ|ติดต่อลงโฆษณา|จีโฟกายดอทคอม

ข้อความที่ท่านได้อ่านในเว็บจีโฟกายดอทคอมนี้ เกิดจากการเขียนโดยสาธารณชน และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ หากท่านพบเห็นข้อความใดๆ ที่ขัดต่อกฎหมาย และศิลธรรม ไม่เหมาะสมที่จะเผยแพร่ ท่านสามารถแจ้งลบข้อความได้ที่ Link “แจ้งลบโพสนี้” ที่มีอยู่ใต้ข้อความทุกข้อความ หรือ ลืมพาสเวิดล๊อกอิน/ลืมชื่อที่ใช้สมัคร หรือข้อสงสัยใดๆแจ้งมาที่ G4GuysTeam[at]yahoo.com ขอขอบพระคุณที่ให้ความร่วมมือ

กรณีที่ข้อความ/รูปภาพในกระทู้นี้จัดสร้างโดยผู้ลงข้อมูลเอง ลิขสิทธิ์จะเป็นของผู้ลงข้อมูลโดยตรง หากจะทำการคัดลอก/เผยแพร่ ต้องได้รับอนุญาตจากผู้ลงข้อมูลก่อนนะคะ หรือลงที่มาไว้ด้วยค่ะ

©ขอสงวนสิทธิ์คอนเซ็ปต์,คำอธิบาย,หัวข้อ/หมวดหมู่เว็บ ห้ามลอกเลียนแบบ คิดเอาเองนะคะอย่าเอาแต่ลอก

GMT+7, 2024-9-22 09:01 , Processed in 0.084127 second(s), 26 queries .

Powered by Discuz! X3.5, Rev.8

© 2001-2024 Discuz! Team.

ตอบกระทู้ ขึ้นไปด้านบน ไปที่หน้ารายการกระทู้